Keşke biraz yağım olsaydı bir çeşit ışığı tamir edebilirdim, diye düşündü Ma. Bu yeni çıkan gazyağının adı duyulmadan önce ben küçük bir kızken ışık sıkıntısı çekmezdik. Öyle, dedi baba. Bu zamanlar çok ilerici. Her şey çok hızlı değişti. Demiryolları, telgraf, gazyağı ve kömür sobaları, sahip olunması gereken güzel şeyler ama sorun şu ki, insanlar onlara bağımlı hale geliyor.
(If only I had some grease I could fix some kind of a light, Ma considered. We didn't lack for light when I was a girl before this newfangled kerosene was ever heard of.That's so, said Pa. These times are too progressive. Everything has changed too fast. Railroads and telegraph and kerosene and coal stoves--they're good things to have, but the trouble is, folks get to depend on 'em.)
Laura Ingalls Wilder'ın "Uzun Kış" adlı eserinden bu alıntıda Ma, ışığın bol ve kolayca erişilebilir olduğu geçmişinin sadeliğini yansıtıyor. Bir ışık kaynağı yaratmak için yağa olan arzusunu ifade ediyor, bu da nostalji duygusunu ve gazyağı gibi modern icatların yaygınlaşmasından önceki eski yaşam tarzlarına duyulan özlemi gösteriyor. Bu özlem onun kökleriyle ve bir zamanlar hafife alınan temel konforlarla daha derin bir bağ kurduğunu gösteriyor.
Pa, demiryolları ve telgraf gibi teknolojik gelişmelerin toplumda meydana getirdiği hızlı değişiklikleri kabul ederek Ma'nın düşüncelerine katılıyor. Bu yeniliklerin faydalarını kabul ederken aynı zamanda dezavantajlarına da dikkat çekerek insanların onlara aşırı derecede bağımlı hale geldiğini vurguluyor. Bu diyalog, ilerleme ile gelenek arasındaki gerilimi vurgulayarak, literatürdeki ilerlemelerin gerçekten yaşamı iyileştirip iyileştirmediğini veya yeni bağımlılık biçimleri yaratıp yaratmadığını sorgulayan ortak bir temayı yansıtıyor.
