Bu aslında çözümü olmayan bir ikilem. Başkanlar değişiyor, Oval Ofis'te farklı mizaç ve zevklere sahip farklı adamlar oturuyor. Ancak uzun menzilli istihbarat stratejisi değişmez, böyle değişmez. Ancak başkanlık sonrası bir konuşmada bir bardak viski üzerine söylenen düşüncesizce bir yorum veya bir anı kitabında geçen bencil bir ifade, aynı stratejiyi cehenneme çevirebilir. Beyaz Saray'dan sağ kurtulan o adamlar için endişelenmediğimiz bir gün yok.
(It's an insoluble dilemma, really. Presidents change, different men with different temperaments and appetites sit in the Oval Office. However, a long-range intelligence strategy doesn't change, not one like this. Yet an offhand remark over a glass of whiskey in a postpresidential conversation, or an egotistical phrase in a memoir, can blow that same strategy right to hell. There isn't a day that we don't worry about those men who have survived the White House.)
Bu pasaj, değişen başkanlık liderliği karşısında tutarlı bir istihbarat stratejisi sürdürmenin devam eden zorluğunu vurguluyor. Her başkan, köklü planları bozabilecek benzersiz kişilikleri ve öncelikleri beraberinde getirir. Bu değişkenliğe rağmen, temel stratejiler kalıcı olmak zorundadır, ancak eski liderlerin beklenmedik açıklamalarına karşı savunmasız kalırlar; bu liderler, anılarındaki sıradan açıklamalarla veya kendi çıkarlarına hizmet eden anlatılarla farkında olmadan bu stratejileri baltalayabilir.
Bu, geçmiş başkanların eylemlerinin ve sözlerinin öngörülemeyen sonuçlar yaratabileceği siyasi istihbaratın istikrarsız doğasının altını çiziyor. Oval Ofis'in eski sakinlerinin istemeden ulusal çıkarları nasıl tehlikeye atabilecekleri konusundaki endişe, istihbarat stratejilerini korumakla görevli olanlar için sürekli bir endişe kaynağıdır. Böylesine değişken bir ortamda istikrara duyulan ihtiyaç kritik öneme sahiptir, ancak kolaylıkla tehlikeye atılabilir.
