Bu alıntı, takı ve süslemelerin salt dekorasyonun ötesindeki derin önemini vurguluyor ve bunların tarih boyunca güçlü statü, otorite ve kimlik simgeleri olduğunu vurguluyor. Mücevher ve taç gibi nesnelerin nasıl sözlü olmayan iletişim araçları olarak işlev gördüğünü, dünya genelindeki toplumlarda genellikle rütbe ve güç hakkında mesajlar ilettiğini düşünmek büyüleyici. Bu tür sembolik eşyaları ağırlıklı olarak erkeklerin taktığı yönündeki gözlem, takıların genellikle kalıplaşmış bir şekilde kadınlarla ilişkilendirildiği çağdaş varsayımlara meydan okuyor. Bu, mücevherler ve taçlar sergileyen erkeklerin güçlerini ve toplumsal konumlarını gözle görülür biçimde öne sürdüğü farklı tarihsel dönemlerdeki farklı toplumsal normları ve rolleri vurguluyor.

Bir dil olarak hizmet eden maddi kültür kavramı, kişisel süsleme ile sosyal hiyerarşi arasındaki karmaşık etkileşimlerin daha derin bir şekilde anlaşılmasını sağlar. Taçlar, mücevherler ve rozetler yalnızca süs amaçlı değildi, aynı zamanda sosyal yapıları ve eşitsizlikleri güçlendiren kasıtlı sinyaller olarak da hizmet ediyordu. Bu süslemelerin ilettiği ince "mesajlar", iktidarın kamusal olarak hayata geçirilme ve icra edilme yollarına değinerek yöneticilerin ve soyluların görünür temsil yoluyla nüfuzlarını pekiştirmelerine olanak tanıyor.

Dahası, bu düşünce, simgelerin nasıl geliştiğini, ancak kimlik ve otoriteyi ifade etmede nasıl önemli bir rol oynadığını daha geniş bir şekilde değerlendirmeyi teşvik eder. Günümüzde biçimleri değişse de takı ve süs eşyalarının toplumsal sinyal gönderme işlevi çeşitli şekillerde devam etmektedir. Bu eserlerin ardındaki kültürel ve tarihi bağlamın takdir edilmesini teşvik ediyor ve bizi tarihin maddi kültürüne örülmüş sembolik dili okumaya teşvik ediyor.