Joseph ara sıra bana ulaşacaktı, çöl, arada sırada bir çiçek çiçek açıyor. Bej ve kahverengi inceliklerine alışırsınız ve sonra dikenli bir armut kolundan güneşli sarı bir haşhaş patlar. Ay ve Jüpiter'e işaret ettiği gibi, o çiçek anlarını nasıl sevdim, ama nadirdi ve asla beklenmeyeceklerdi.
(Joseph would reach out to me occasionally, the same way the desert blooms a flower every now and then. You get so used to the subtleties of beige and brown, and then a sunshine-yellow poppy bursts from the arm of a prickly pear. How I loved those flower moments, like when he pointed out the moon and Jupiter, but they were rare, and never to be expected.)
Anlatıcı, Joseph ile sporadik bağlantılarını yansıtır ve onu çöl manzarasındaki çiçeklerin seyrek çiçek açmasına benzetir. Tıpkı çöl bej ve kahverengi tonları ile donuk görünebileceği gibi, Joseph'in ara sıra sıcaklık hareketleri kuru arazinin ortasında parlak bir haşhaş çiçek gibi öne çıkıyor. Bu anlar sevinç ve takdir getiriyor, güzelliği nadiren kutluyor.
Karşılaştırma, aya ve Jüpiter'i bir araya getirerek, bu değerli karşılaşmaların nasıl beklenmedik hazineler olduğunu vurgulamak gibi ortak deneyimlere uzanır. Yaşamın sıradan yönleriyle derinden tezat oluşturan ve her etkileşimi unutulmaz ve değerli kılan duygusal bir rezonans yaratırlar.
