Pek çok romancı, hikayeleri bazen vasat ilgi çeken, iyi tanımlanmış, kesin karakterleri alır ve onları, her şeye rağmen ikincil kalan önemli bir tarihsel bağlama yerleştirir.
(Many novelists take well-defined, precise characters, whose stories are sometimes of mediocre interest, and place them in an important historical context, which remains secondary in spite of everything.)
Bu alıntı, yazarların ayrıntılı, iyi çizilmiş karakterler yarattığı, ancak genellikle karakterlerin kendi anlatıları yerine tarihsel veya bağlamsal ortamlara öncelik verdiği ortak bir edebi yaklaşımın altını çiziyor. Çoğu durumda arka planın veya tarihsel ortamın kişisel hikayeleri gölgede bırakabileceğini öne sürüyor; belki de önemli bir ortam olmadan karakterlerin tek başına yeterince ağırlık taşımadığını veya yazarların bazen odak noktası yerine tarihsel bağlamı arka plan olarak kullandıklarını ima ediyor. Hikaye anlatımında karakter gelişimi ile ortamın önemi arasındaki denge ve bir romanın gerçek özünün daha çok karakterlerinde mi yoksa tarihsel çerçevesinde mi yattığı üzerine düşünmeye davet ediyor.
