Bu alıntı, acı ve bağımlılıkla yüzleşirken insan deneyiminin ikiliğini etkili bir şekilde yakalıyor. Çoğu zaman, zorluklarla karşılaştığımızda ilk içgüdümüz, ilaç tedavisi, destek sistemleri veya diğer başa çıkma mekanizmaları yoluyla rahatlama aramaktır. Acıdan veya sıkıntıdan kurtulma arzusu doğaldır ve rahatlık ve istikrara olan doğuştan gelen özlemimizi yansıtır. Ancak alıntının ikinci kısmı derin bir psikolojik gerçeği ortaya koyuyor: Mücadelelerimizde bizi taşıyan koltuk değneklerini kaldırmak korkuyu tetikleyebilir. Bu koltuk değnekleri bazen güvenimizin sembolü olsa da aynı zamanda kaosun ortasında güvenlik hissi sağlayan psikolojik dayanak görevi de görüyor. Desteksiz kalma korkusunun kökeni, özellikle bağımlılıklarımızı güvenlikle eşitlediğimizde, değişimle birlikte gelen kırılganlıktan kaynaklanmaktadır. Bu içgörü, fiziksel sağlıktan zihinsel sağlığa ve hatta daha geniş toplumsal yapılara kadar yaşamın çeşitli yönlerinde yankı buluyor. Bireylerin ve toplumların, acı çekmeyi tercih ettikleri için değil, bağımsızlık veya kendine güvenmenin verdiği rahatsızlık bazen bunaltıcı olabileceği için değişime nasıl direnebilecekleri üzerine düşünmeye teşvik eder. Bağımlılıkları ortadan kaldırma sürecini benimsemek çoğu zaman ciddi bir cesaret gerektirir çünkü bu bizi kırılganlık ve yalnızlık korkularımızla yüzleşmeye zorlar. Sonuç olarak alıntı, neye güvendiğimizi değerlendirmenin ve gerçek dayanıklılığın bağımlılıktan değil, belirsizlik ve rahatsızlıklarla koltuk değneği olmadan yüzleşme kapasitemizden geldiğini kabul etmenin önemini vurguluyor.

---James Baldwin---