Günümüzde insanlar oyun kitaplarının oldukça eski bir şapka olduğunu düşünüyorlar ve sonuçta bu yirmi yıl önceydi. Ancak altın çağlarında, kitap başına yüz binin üzerinde satış yapan bir fenomendiler. Ve bu düşündüğünüz kadar eski bir şey değil: O günlerde kullandığım tasarım becerilerinin aynısı, modern video oyunları yaratırken de aynı şekilde geçerli.
(People nowadays think of gamebooks as rather old hat - and, after all, it was twenty years ago. In their heyday, though, they were a phenomenon, selling upwards of a hundred thousand units per title. And it's not as old hat as you might think: the same design skills I used in those days apply equally when I'm creating modern videogames.)
Alıntı, eğlence ve oyun tasarımının döngüsel doğasını vurguluyor ve bir çağda geliştirilen becerilerin diğer çağda da geçerliliğini koruduğunu vurguluyor. Yeniliğin, ortamdan bağımsız olarak çoğunlukla temel ilkeler üzerine inşa edildiğini hatırlatır. Bir zamanlar moda ya da eski moda olarak kabul edilen oyun kitapları bağlamında, bu etkileşimli hikaye anlatma formatları bir zamanlar önemli bir izleyici kitlesini büyüledi, büyük hacimlerde satış yaptı ve ticari başarıya imza attı. Bu popülerlik, yenilikçi anlatım tekniklerinin oyuncuları geleneksel doğrusal hikayelerden farklı şekilde nasıl etkileyebileceğinin altını çiziyor.
Üstelik yazarın aktarılabilir tasarım becerilerine ilişkin görüşü özellikle aydınlatıcıdır. Oyun ortamını basılı oyun kitaplarından dijital platformlara ve sürükleyici video oyunlarına kaydıran teknolojik ilerlemelere rağmen, ilerleme hızı, oyuncu seçiminin etkisi ve anlatıların dallara ayrılması gibi temel tasarım ilkeleri varlığını sürdürüyor. Yaratıcılık, kullanıcı katılımı ve stratejik yapılanma eskimeyen becerilerdir. Bunun farkına varmak, farklı nesiller ve formatlardaki içerik oluşturucuların ilgi çekici deneyimler oluşturmak için uzmanlıklarından yararlanmalarına olanak tanır.
Ek olarak, bu alıntı bizi geçmiş yenilikleri modası geçmiş kalıntılar olarak değil, mevcut ve gelecekteki trendleri bilgilendiren temeller olarak görmeye zorluyor. Ustalığın eskimiş olmadığının altını çizerek, oyun tasarımının ardındaki ustalığa saygıyı teşvik eder; daha ziyade uyum sağlar ve gelişir. Dahası, oyun kitapları gibi türlerin tarihini ve başarısını anlamak, modern geliştiricilere bu teknikleri yeniden gözden geçirmeleri, nostaljik unsurları en son teknolojiyle harmanlayarak taze ve ilgi çekici içerik üretmeleri konusunda ilham verebilir.
Özünde bu alıntı, tasarım zanaatının kalıcı geçerliliğini övüyor ve eski moda gibi görünen şeylerin yeni bir amaç için yeniden ele alınabileceğini gösteriyor. Bu, iyi tasarımın zamansız doğasına ve ortamlar ve çağlar boyunca sürekli öğrenmenin önemine bir selamdır.
