Şiir nefes için beste yapmaktır.
(Poetry is composing for the breath.)
Bu alıntı, doğası gereği yaşam gücümüzle, yani nefesimizle bağlantılı olan bir sanat formu olarak şiirin özünü güzel bir şekilde yakalıyor. Şiirin sadece kelimelerle ilgili olmadığını, bizzat yaşamın ritmi ve canlılığıyla ilgili olduğunu öne sürüyor. Şiir okuduğumuzda veya yazdığımızda, bir nefes alma eylemi gerçekleştiriyoruz; ilham alıyoruz ve anlamı dışarı veriyoruz. Şiirin organik, canlı doğasını vurguluyor ve nefesin vücudumuzu ayakta tutması gibi bizi nasıl ayakta tuttuğunu ve iyileştirdiğini yansıtıyor. Bu bakış açısı bizi şiire farkındalıkla ve onun insan deneyimiyle olan temel bağlantısının farkındalığıyla yaklaşmaya teşvik ediyor.
