Muhtemelen yaşayan hiç kimse, varoluşunun daha erken bir ideal çağına geri dönme ve farklı türde bir hayat yaşama olasılığını şu ya da bu şekilde düşünmemiştir.
(Probably no one alive hasn't at one time or another brooded over the possibility of going back to an earlier ideal age in his existence and living a different kind of life.)
Bu alıntı, insanlığın geçmiş üzerine düşünme ve alternatif gerçeklikleri hayal etme yönündeki evrensel eğilimini vurguluyor. Pek çok kişinin hayatının bir noktasında deneyimlediği derin nostaljiye ve farklı koşullara duyulan özleme değiniyor. Yolculuklarımız boyunca, farklı yollar seçseydik, farklı kararlar alsaydık, farklı bir zamanda yaşasaydık her şeyin nasıl olabileceğini merak ettiğimiz anlarla sık sık karşılaşırız. Bu tür düşünceler doğaldır; Doyuma, doyuma ya da belki de farklı bir kimlik duygusuna olan arzumuzu açığa vururlar. Nostalji, kendimizi geliştirmemiz veya temel değerler ve tutkularla yeniden bağlantı kurmamız için bize ilham veren bir rahatlık kaynağı olarak hizmet edebilir. Bununla birlikte, 'eğer olursa'lar üzerinde aşırı derecede durmak büyümeyi ve şimdiki zamanın kabulünü engelleyebilir. Görünüşte daha basit veya daha ideal bir geçmişe dönmenin cazibesi, o zamanları tanımlayan karmaşıklıkları ve zorlukları da maskeleyebilir. Sonuçta bu yansıma insanın umut, pişmanlık ve sürekli öz değerlendirme kapasitesinin altını çizer. Bu eğilimin farkına varmak, yaşamın her döneminin kendine özgü bir değer içerdiğini anlayarak, burada ve şimdiyi takdir etmemizi sağlar. Mevcut bölümü benimsemek ve geçmiş deneyimlerden ders almak, dayanıklılığı geliştirebilir ve yaşam yolculuğumuza daha dengeli bir bakış açısı getirebilir.
