Sidney, çekicilik ve uzaklığı birleştiren karmaşık bir kişiliğe sahip bir aşık olarak tasvir ediliyor. Mizacı, insan duygularını ve ilişkilerini yansıtan hava durumuna göre değişir. Yağmurlu günlerde Sidney mesafeli ve işbirlikçi olmayan bir görünüm sergiliyor, bu da belki de hava kasvetli hale geldiğinde şehrin daha az canlı ruh halini yansıtıyor. Şehir, parlaklığa, enerjiye ve açık gökyüzüne olan doğal eğilimini simgeleyen soğuk veya ıslak koşullarda gelişmek üzere tasarlanmamıştır. Ancak güneş ortaya çıktığında Sidney gerçek cazibesini ortaya çıkarır: göz kamaştırıcı, baş döndürücü ve çekici. Güzelliği karşı konulmaz hale geliyor ve onu yaşayanları büyülüyor. Bu metafor, şehrin şartlara bağlı olarak hem umutsuzluğa kapılabilen hem de büyülenebilen canlı kişiliğini vurguluyor. Böyle bir tasvir bizi şehirleri statik çevrelerden ziyade ruh halleri ve 'kişilikleri' olan canlı varlıklar olarak düşünmeye davet ediyor. Tıpkı bir sevgilinin öngörülemez ama unutulmaz doğası gibi, ara sıra yaşanan gri günlerdeki parlak anları takdir etmenin öneminin altını çiziyor. Açıklama bize, bir yerin gerçek çekiciliğinin çoğu zaman günlük değişkenliklerinde kendini gösterdiğini, bizi sabırlı olmaya ve onun hem karamsar hem de ışıltılı aşamalarına açık olmaya teşvik ettiğini hatırlatır. Genel olarak, Sidney'i, büyüsüne kapılanlar üzerinde kalıcı bir izlenim bırakan, güzel ama huysuz, büyüleyici, karmaşık bir karakter olarak tasvir ediyor.