Ne kadar kaygılı, izole ve zamandan mahrum olursak, ücretli kişisel hizmetlere yönelme olasılığımız da o kadar artıyor. Bu ekstra hizmetleri finanse etmek için daha uzun saatler çalışıyoruz. Bu, ailenize, arkadaşlarınıza ve komşularınıza daha az zaman ayırmanızı sağlar; biz onlardan yardım isteme olasılığımız azalırken, onlar da bizden yardım istiyor.
(The more anxious, isolated and time-deprived we are, the more likely we are to turn to paid personal services. To finance these extra services, we work longer hours. This leaves less time to spend with family, friends and neighbors; we become less likely to call on them for help, and they on us.)
Bu alıntı, bireysel refahı ve topluluk bütünlüğünü derinden etkileyebilecek, modern sosyal ve kişisel yaşamın kendi kendini sürdüren bir döngüsünü vurgulamaktadır. İnsanlar artan kaygı, yalnızlık ve yoğun programlarla boğuşurken, ister ev işleri, ister duygusal destek veya arkadaşlık olsun, günlük yüklerini yönetmek için ücretli hizmetler aracılığıyla dışarıdan yardım isteyebilirler. Bu hizmetler çok ihtiyaç duyulan rahatlamayı sağlayabilirken, aynı zamanda bunları finanse etmek için daha uzun saatler çalışma ihtiyacına da bağlı. Bu gereklilik genellikle sevdikleriniz ve komşularınızla kişisel etkileşiminizin azalmasına ve geleneksel olarak duygusal destek ve dayanıklılık sağlayan sosyal yapının zayıflamasına neden olur.
Doğrudan sosyal bağların aşınması izolasyon duygularını daha da yoğunlaştırabilir ve kişisel veya ev işleri için dışarıdan yardım aramanın istemeden duygusal yalnızlığı derinleştirdiği bir paradoks yaratabilir. Bu ters nedensellik, dış bağımlılıkların gerçek insan bağlantılarının yerini aldığı bir döngüyü besler ve muhtemelen zamanla kaygı ve sosyal kopukluk duygularını şiddetlendirir. Alıntı bizi, üretkenliği ve ekonomik büyümeyi topluluk inşası ve zihinsel sağlıktan önce önceliklendiren toplumsal değerler hakkında eleştirel düşünmeye sevk ediyor.
Aynı zamanda, anlamlı, yüz yüze etkileşimlerde geçirilen zamana daha fazla değer verildiği ve sosyal hizmetlerin topluluk destek sistemleriyle entegre edildiği daha dengeli yaşam tarzları yaratmak için modern yaşamın nasıl yeniden yapılandırılabileceğine dair soruları da gündeme getiriyor. Bu kalıpların tanınması, daha güçlü yerel bağlantıları teşvik etme ve ücretli hizmetlere bağımlılığı azaltan sosyal altyapılar geliştirme, böylece daha sağlıklı, daha bağlantılı toplumları teşvik etme çabalarına ilham verebilir.
Genel olarak bu alıntı, insan ilişkilerini geliştirmenin ve iş, teknoloji ve sosyal politikaların kolektif refahımızı iyileştirmek için nasıl uyumlu hale getirilebileceğinin yeniden değerlendirilmesinin öneminin ilgi çekici bir hatırlatıcısıdır.
