Mendil yiyen bir hayalet var, Bütün yolculuklarında sana eşlik ediyor.
(There is a ghost That eats handkerchiefs It keeps you company On all your travels.)
Bu ilginç alıntı, hayat yolculuğumuz boyunca bize eşlik eden gizemli, soyut bir varlığın imajını çağrıştırıyor. Mendil tüketen bir hayalet fikri, belki de gözyaşlarımızı, anılarımızı veya hayatımızın küçük, gündelik eşyalarını emen sessiz, görünmeyen bir yoldaşı akla getirir. Çoğunlukla duygularla (üzüntü, neşe ya da nostalji) ilişkilendirilen mendiller, kişisel geçmişimizin ve kırılganlığımızın simgeleri olarak hizmet eder. Bunları yiyen hayalet, duyguların geçici doğasını veya anıların zamanla nasıl ustaca aşınabileceğini veya dönüştürülebileceğini sembolize ediyor olabilir. Somut olmayan biçimine rağmen, bu hayalet arkadaşlık sunuyor; görünmeyen veya kabul edilmeyen varlıkların bile, ister gerçek ister mecazi olsun, seyahatin karmaşıklıklarında yol alırken rahatlık ve süreklilik sağlayabileceğini ima ediyor. Bu kavram, bizi etkileyen görünmeyen güçler (içgüdülerimiz, bilinçaltı anılarımız veya mevcut yolculuğumuzu şekillendiren geçmiş deneyimlerin kalıcı varlığı) üzerinde düşünmeye davet ediyor. Aynı zamanda hayaletlerin tipik olarak yaptığı gibi bir merak duygusu ve bir melankoli dokunuşu uyandırır ve bize iç dünyamızın çoğunun şeffaf ve gizemli olduğunu, ancak dış deneyimlerimize derinden bağlı olduğunu hatırlatır. Hem iyi huylu hem de gizemli böyle bir yaratık, bizi hayatımızdaki sessiz yoldaşlarımızı, kimsenin görmediği ama varlığı bize incelikli şekillerde derinden dokunanları düşünmeye teşvik eder. Yaşamdaki yolculuklar genellikle yalnız ya da belirsizdir ve bu hayalet, bize eşlik ederek, hem geçici anlarda hem de kalıcı anılarda bizi ayakta tutan bilinmeyenin rahatlatıcı kucaklamasını simgelemektedir.
