Bugün kardeşlerden biri bana şunu sordu: Durduğun yerden kıpırdayamamak ne kadar da kötü bir hapishane mi? Sen cevap verdin... Ben de artık ondan daha özgür olduğumu söyledim. Hareket edememek beni harekete geçme zorunluluğundan kurtarıyor. Siz dil konuşanlar, ne kadar da yalancısınız.
(Today, one of the brothers asked me: Is it a terrible prison, not to be able to move from the place where you're standing?You answered...I told him that I am now more free than he is. The inability to move frees me from the obligation to act.You who speak languages, you are such liars.)
Orson Scott Card'ın "Xenocide" adlı eserinden alınan bu alıntıda iki kardeş arasında dokunaklı bir tartışma yaşanıyor. Bir birader, fiziksel olarak hareket edememenin berbat bir hapishanede mahsur kalmaya benzeyip benzemediğini sorguluyor. Diğer erkek kardeş, sınırlamalarının ona aslında yeni bir özgürlük duygusu kazandırdığını öne sürerek yanıt verir. Aktif ve hareketli olmanın getirdiği baskı ve yükümlülüklerden kurtulduğunu hissediyor.
Bu bakış açısı geleneksel özgürlük anlayışına meydan okuyor. Anlatıcı, gerçek özgürlüğün yalnızca fiziksel hareketle ilgili olmadığını, aynı zamanda karşılaştığımız seçimler ve taşıdığımız yüklerle de ilgili olabileceğini ima ediyor. Özünde, kişinin kendi koşullarını benimsemesi, özgür olmanın ne anlama geldiği konusunda farklı, belki de daha derin bir anlayışa yol açabilir.
