Şiddet aslında sözsüzdür ve ancak düşüncenin ve rasyonel iletişimin bozulduğu yerde başlayabilir.
(Violence is essentially wordless and it can begin only where thought and rational communication have broken down.)
Alıntı, şiddetin doğasına dair derin bir içgörünün altını çiziyor ve bunun çoğunlukla dil ve rasyonel söylemin başarısızlığından kaynaklandığını öne sürüyor. İnsanlar etkili bir şekilde iletişim kurma yeteneğini veya isteğini kaybettiğinde, yanlış anlaşılmalar ve gerilimler kelimelerin ötesine geçerek yıkıcı ve zararlı olabilecek eylemlere dönüşme eğilimindedir. Bu, şiddete karşı önleyici araçlar olarak diyalog, empati ve aktif dinlemenin önemini vurgulamaktadır. İletişimin sıklıkla aceleye getirildiği, yanlış anlaşıldığı veya göz ardı edildiği bir dünyada bu alıntı bizi, açıklığa ve şefkate öncelik veren ortamları geliştirmenin ne kadar önemli olduğunu düşünmeye davet ediyor. Akılcı iletişim, çatışan tarafların zaferden ziyade anlayışa yönelik bir zihniyetle farklılıklarını keşfetmelerine olanak tanıyan bir köprü görevi görür. İletişim başarısız olduğunda hayal kırıklıkları ve önyargılar içselleşebilir, sosyal uyumun bozulmasına yol açabilir ve şiddet içeren davranışları körükleyebilir. Üstelik alıntı, sansür, baskı veya kayıtsızlık yoluyla açık diyaloğu bastıran toplumları ve sistemleri örtülü olarak eleştirir; çünkü bu koşullar güvenin aşınmasına ve düşmanlığın ortaya çıkmasına katkıda bulunur. Sonuçta bu içgörü, şiddetin kaçınılmaz bir sonuç değil, ihmal edilen iletişimin bir sonucu olduğunu vurgulayarak, yıkıcı çatışmalar yerine yapıcı konuşmalara öncelik vermek için bilinçli bir çaba gerektirir. Sabır ve diyaloğu anlama ve geliştirme konusundaki boşlukları kapatmak, daha barışçıl ve adil toplumlar inşa etme yolunda önemli adımlardır.
