Tadı, dedim ki, sayfamdan okurken, son Dorito'mdan hatırladığım şey, artı bu tada benzeyen kimyasallar ve sonra gerçekten neye benzediğini umursamayan imar zihnim. Hatırlama, kimyasallar, imar. Büyülü bir kombinasyon. Tüm bu parçalar birlikte oluşur ve tüm çantayı ve sonra başka bir çantayı yemek istememi sağlayan bir lezzet hissi yapmak için. Başka bir çantanız var mı? diye sordu bir kaykay adamı, parmaklarını yalayarak. hayır dedim. Sonuç olarak, dorito senden hiçbir şey sormaz, bu da onun büyük armağanı. Sadece orada olmadığını sorar.
(What I taste, I said, reading from my page, is what I remember from my last Dorito, plus the chemicals that are kind of like that taste, and then my zoned-out mind that doesn't really care what it actually tastes like. Remembering, chemicals, zoning. It is a magical combo. All these parts form together to make a flavor sensation trick that makes me want to eat the whole bag and then maybe another bag.Do you have another bag? asked a skateboard guy, licking his fingers.No, I said. In conclusion, I said, a Dorito asks nothing of you, which is its great gift. It only asks that you are not there.)
Geçit, bir Dorito'nun tatma deneyimini yansıtır, hafızanın, yapay lezzetlerin ve dikkat dağınık bir zihnin benzersiz bir tat hissi yaratmak için nasıl birleştiğini vurgular. Anlatıcı, zevklerinin çipin kendisinden değil, geçmiş deneyimlerin ve bu hisleri taklit eden kimyasalların hatırlanmasından kaynaklandığını fark eder. Hatırlama ve imar arasındaki bu etkileşim, tanıdık için zorlayıcı bir neden oluşturur ve tanıdık lezzetlerin daha fazlası için güçlü arzuları nasıl uyandırabileceğini vurgular.
Başka bir çanta arayan bir kaykaycı ile etkileşim, Doritos'un kaygısız bir hoşgörü sunduğu fikrini güçlendirir - bu kadar az dikkat veya düşünce gerektirir. Anlatıcı sonuçlandığı gibi, atıştırmalıkların bu yönü gerçek cazibesidir: yiyenden hiçbir şey istemez, ancak bastığını ve tadını çıkarmak, sorumluluk olmadan basit bir zevk özünü yakalamak.
