Gerçek bir hikaye duyduğunuzda, sanattan, kanıttan bağımsız olarak ona tepki veren bir yanınız vardır. En bariz uydurma olsun ve içindeki gerçek ne olursa olsun yine de inanırsınız, çünkü ne kadar pejmürde giyinmiş olursa olsun gerçeği inkar edemezsiniz.
(When you hear a true story, there is a part of you that responds to it regardless of art, regardless of evidence. Let it be the most obvious fabrication and you will still believe whatever truth is in it, because you can not deny truth no matter how shabbily it is dressed.)
Alıntı, insanların hikayelerle, özellikle de gerçekle örtüşen hikayelerle olan güçlü bağlantısını vurguluyor. Kökleri gerçek deneyime dayanan bir anlatıyla karşılaştığımızda içgüdüsel tepkimizin sanatsal değeri ve hatta olgusal doğruluğu aştığını öne sürüyor. Gerçeğe olan bu içsel inanç, kötü sunulmuş veya uydurulmuş olsa bile bizi mesaj ve mesajları kabul etmeye zorlayabilir.
Bu hikaye anlatımının doğasını yansıtıyor. Bir hikaye nasıl aktarılırsa aktarılsın, onun temel gerçekleri içimizde güçlü duyguları ve bağlantıları tetikleyebilir. Alıntıya göre gerçeğin özü güçlü olmaya devam ediyor; ne kadar gizlenmiş olursa olsun göz ardı edilemez veya gözden kaçırılamaz. Bu, bir hikayenin özgünlüğünün nihai olarak izleyiciyi etkileyen, kurgu ile gerçeklik arasındaki boşluğu dolduran inanç ve empatiyi ortaya çıkaran şey olduğu fikrinin altını çiziyor.
