Bilirsiniz, bence birinin, tek bir kişinin, kendisinin bildiğiniz bir kap gibi, tüm ilahi, yaratıcı, bilinemez, ebedi gizemin yazı tipi, özü ve kaynağı gibi olduğuna inanmasına izin vermek, kırılgan, insan ruhuna yüklenemeyecek kadar fazla bir sorumluluktur. Birinden güneşi yutmasını istemek gibi bir şey bu.
(You know, I think that allowing somebody, one mere person to believe that he or she is like, the vessel you know, like the font and the essence and the source of all divine, creative, unknowable, eternal mystery is just a smidge too much responsibility to put on one fragile, human psyche. It's like asking somebody to swallow the sun.)
Bu alıntı, kişinin kendini ilahi ya da sonsuzluğa giden bir kanal olarak algılamasının getirdiği derin sorumluluk ve yükü yansıtıyor. Bir kişinin tüm gizemin ve yaratılışın kaynağına sahip olduğuna inanmanın, kırılgan insan zihni için bunaltıcı olabileceğini, tamamen anlaşılmasının veya sürdürülmesinin neredeyse imkansız olabileceğini öne sürüyor. Bizi evrenin enginliğini ve onun içindeki rolümüzü kavramada alçakgönüllülüğü ve sınırlarımızı düşünmeye davet ediyor. Sınırlarımızı tanımak, kendi önemimizi abartma yükü olmadan, yaşamın ilahi gizemlerine saygı ve kabul duygusunu geliştirebilir.
