Alıntı, maneviyat ve inancın sıklıkla şüphecilikle veya doğrudan reddedilmeyle karşı karşıya kaldığı, insan doğasının rahatsız edici bir yönünün altını çiziyor. Tarih boyunca toplumlar, ilahi olana ilişkin farklı inançları uzlaştırma konusunda mücadele vermiş, bu da çatışmalara, yanlış anlamalara ve inançlarına sıkı sıkıya bağlı olanları dışlama eğilimine yol açabilmektedir. Rasyonalizmin ve bilimsel açıklamanın giderek daha fazla yönlendirdiği bir dünyada, manevi konularda şüpheci olmak, çoğu zaman bunları modası geçmiş veya mantıksız olarak görmek kolaydır. Ancak iman birçok kişiye rahatlık, amaç ve ahlaki temel sağlar. Tanrı ile ilgili herhangi bir şeye karşı küçümseyici tutum, dini otoriteden bağımsızlık arzusundan, hesap verme korkusundan ya da manevi inançların modern yaşamla veya bilimsel gerçeklerle bağdaşmadığı inancından kaynaklanabilir. Bu şüphecilik, maneviyatın kapsadığı insan deneyiminin zenginliğini (umut, sevgi, alçakgönüllülük ve kişinin ötesinde anlam arayışı) azaltabilir. Öte yandan, bu aynı zamanda farklı inançların bir arada var olduğu ancak çoğu zaman gerginliğe yol açtığı laiklik ve çoğulculuğa doğru toplumsal bir değişimi de yansıtıyor. Bu dinamiğin farkına varmak, maneviyatın birçok insanın hayatının hayati bir parçası olabileceğini ve onu tamamen göz ardı etmenin toplumsal dokuyu yoksullaştırabileceğini takdir ederek, karşılıklı saygı ve anlayışı geliştirmenin ne kadar hayati olduğunu ortaya koyuyor. Sonuçta maneviyat, evreni ve onun içindeki yerimizi anlamaya yönelik temel insan arayışına değinerek, onun bastırılmasını veya küçümsenmesini hem kültürel hem de bireysel bir kayıp haline getirir.