სიმების თეორიის მიხედვით, ის, რაც ცარიელი სივრცეა, სინამდვილეში სიმების მღელვარე ოკეანეა, რომელიც ვიბრირებს ზუსტ სიხშირეებზე, რომლებიც ქმნიან 4 განზომილებას, რასაც თქვენ და მე ვუწოდებთ სიმაღლეს, სიგანეს, სიღრმეს და დროს.
(According to String Theory, what appears to be empty space is actually a tumultuous ocean of strings vibrating at the precise frequencies that create the 4 dimensions you and I call height, width, depth and time.)
📖 Roy H. Williams
ეს ციტატა ლამაზად ასახავს თანამედროვე ფიზიკაში სიმების თეორიის მიერ შემოთავაზებულ ღრმა შეხედულებებს. ის ეჭვქვეშ აყენებს ჩვენს ინტუიციურ გაგებას სივრცის, როგორც სიცარიელის ან სიცარიელის შესახებ, სანაცვლოდ, ვარაუდობს, რომ სამყაროს ქსოვილი მიკროსკოპულ დონეზე აქტიურობითაა სავსე. "სიმების ხმაურიანი ოკეანის" გამოსახულება ხაზს უსვამს რეალობის დინამიურ და აქტიურ ბუნებას ფუნდამენტურ დონეზე. სტატიკური სიცარიელის ნაცვლად, ჩვენ მოწვეულნი ვართ დავინახოთ სივრცე, როგორც პაწაწინა სტრიქონების მბზინავი ქსელი, რომელიც ვიბრირებს კონკრეტულ სიხშირეებზე. ეს ვიბრაციები განსაზღვრავს ნაწილაკების და ძალების თვისებებს, ეფექტურად ქმნიან არსებობის არსს. ის ასევე ბუნდავს საზღვარს, რასაც ჩვენ განზომილებად აღვიქვამთ - სიმაღლე, სიგანე, სიღრმე და დრო - და კვანტურ სტრუქტურას შორის, რომელიც მათ წარმოშობს. ეს პერსპექტივა მოგვიწოდებს სამყაროს ხელახლა წარმოვიდგინოთ არა როგორც სტატიკური ეტაპი, არამედ როგორც რთული, ენერგიული გობელენი, რომელიც ერთად არის ნაქსოვი ამ პაწაწინა, ვიბრაციული სიმებით. ანალოგია ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ შეუძლია მაღალი დონის თეორიებმა რადიკალურად შეცვალოს ჩვენი მსოფლმხედველობა, გამოავლინოს სამყარო, რომელიც ბევრად უფრო ურთიერთდაკავშირებული და ცოცხალია, ვიდრე ზედაპირზე ჩანს. მსგავსი ცნებები აღრმავებს ჩვენს მადლიერებას კოსმოსის სირთულის მიმართ და ასტიმულირებს ცნობისმოყვარეობას იმის შესახებ, თუ რა სხვა ფუნდამენტური ჭეშმარიტება რჩება დამალული ჩვენი ყოველდღიური აღქმის მიღმა. ასეთი იდეების ფიქრით ჩვენ ვცდილობთ მეცნიერული გაგებისა და ფილოსოფიური ასახვის საზღვრებს, შთააგონებს დავინახოთ სამყარო, როგორც გადახლართული ვიბრაციების სიმფონია, რომელიც აყალიბებს თავად რეალობას.
