ვინც ამბობს, რომ ეკონომიკური უსაფრთხოება ადამიანის უფლებაა, ზედმეტად დაბნეულია. სანამ ის ლაპარაკობს, სხვა კაცები რისკავს და კარგავენ სიცოცხლეს მის დასაცავად. ისინი ებრძვიან ზღვას, ებრძვიან ხმელეთს, ებრძვიან დაავადებებს, მწერებს, ამინდს, სივრცესა და დროს, ხოლო ის საუბრობს, რომ ყველა ადამიანს აქვს უსაფრთხოების უფლება და რომ რაღაც წარმართულმა ღმერთმა საზოგადოებამ,
(Anyone who says that economic security is a human right, has been too much babied. While he babbles, other men are risking and losing their lives to protect him. They are fighting the sea, fighting the land, fighting diseases and insects and weather and space and time, for him, while he chatters that all men have a right to security and that some pagan god-Society, The State, The Government, The Commune-must give it to them. Let the fighting men stop fighting this inhuman earth for one hour, and he will learn how much security there is.)
ციტატა ხაზს უსვამს მკვეთრ კონტრასტს მათ შორის, ვინც ეძებს ეკონომიკურ უსაფრთხოებას, როგორც უფლებას და რეალობას, რომელსაც პიროვნებები აწყდებიან, რომლებიც დაუღალავად შრომობენ სტაბილურობის შესაქმნელად. ლეინი ამტკიცებს, რომ პირებს, რომლებიც მხარს უჭერენ გარანტირებულ უსაფრთხოებას, არ გამოუცდიათ ის მკაცრი რეალობები, რომლებსაც ისინი, ვინც იცავენ და აშენებენ საზოგადოებას, უძლებენ. განცხადება მიუთითებს ზოგიერთის კომფორტსა და სხვის მსხვერპლშეწირვას შორის, რომლებიც ბუნებისა და გაჭირვების წინააღმდეგ მუდმივ ბრძოლაში არიან დაკავებულნი.
გარდა ამისა, ლეინი ხაზს უსვამს მადლიერების მნიშვნელობას იმ ადამიანების მიერ გაღებული მსხვერპლისთვის, ვინც ბევრს შრომობს საზოგადოების სტაბილურობის შესანარჩუნებლად. იმის ნაცვლად, რომ დაეყრდნოს იდეას, რომ უსაფრთხოების უფლება უნდა იყოს უზრუნველყოფილი გარე საზოგადოების მიერ, ციტატა გვთავაზობს, რომ ინდივიდებმა უნდა აღიარონ მათი ძალისხმევა, ვინც იცავს და ინარჩუნებს საზოგადოების სტრუქტურებს. ის ემსახურება ადამიანის უფლებების შესახებ დისკუსიების მიღმა არსებული ფუნდამენტური რეალობის შეხსენებას, რაც ხაზს უსვამს იმას, რომ უსაფრთხოება ხშირად მნიშვნელოვან ადამიანურ ფასად დგება.
