როგორც მახსოვს, წმინდა პავლე იდგა და ეჭირა იმ მამაკაცების ხალათები, რომლებიც მას ჩაქოლებს {სტიფანე}. როგორც ჩანს, ის იმ დროს მორწმუნე არ იყო. ფაქტობრივად, ვფიქრობ, რომ მას ეკლესიის ყველაზე საშინელ მტრად თვლიდნენ. და მაინც მოგვიანებით მოინანია, არა? ასე რომ, მე გირჩევთ იფიქროთ ჩემზე არა როგორც ღვთის მტერზე, არამედ როგორც მოციქულზე, რომელიც ჯერ კიდევ არ არის გაჩერებული დამასკოს
(As I recall, St. Paul stood by and held the coats of the men who were stoning him {Stephen}. Apparently he wasn't a believer at the time. In fact, I think he was regarded as the most terrible enemy of the Church. And yet he later repented, didn't he? So I suggest you think of me, not as the enemy of God, but as an apostle who has not yet been stopped on the road to Damascus)
ორსონ სკოტ კარდის "მკვდრებისთვის მთქმელი" მინიშნება ხდება წმინდა პავლეს წარსულზე, როდესაც მას ეჭირა სტეფანეს ჩაქოლვის ქურთუკები, რაც ასახავს მის თავდაპირველ წინააღმდეგობას ეკლესიის მიმართ. იმ დროს მას აღიქვამდნენ რწმენის სასტიკ მტრად, რაც ხაზს უსვამს თხრობაში ტრანსფორმაციისა და გამოსყიდვის თემას. ეს კავშირი ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ შეუძლიათ ინდივიდებს მკვეთრად შეცვლა, განურჩევლად მათი წარსული ქმედებებისა.
მომხსენებელი ვარაუდობს, რომ პავლეს მსგავსად, ისიც არ არის ღმერთის მოწინააღმდეგე, არამედ ის, ვინც მოგზაურობაშია და ელოდება გადამწყვეტ მომენტს, რომელსაც შეუძლია მონანიებამდე და მიღებამდე. ეს იდეა იწვევს მკითხველს, განიხილონ ცვლილებების პოტენციალი საკუთარ თავში და სხვებში, ხაზს უსვამს იმას, რომ ადამიანი არ უნდა დარჩეს ადრინდელი რწმენებითა თუ ქმედებებით განსაზღვრული.
