რა თქმა უნდა, მეტ ყურძენს დათესავდნენ, მეტ ღვინოს დაამზადებდნენ, ღვინის ფასს დააკლებდნენ. მათ სჭირდებოდათ მეტი კასრი, მეტი ნავი, მეტი ჩასახლება. ამერიკა შეიძლება დღეს საფრანგეთი იყოს. მეფე ამხნევებდა დასახლებებს, ამერიკა საფრანგეთისთვის დაეჭირა. ყველანაირად ზრუნავდა ჩამოსახლებულებზე. მიუხედავად ამისა, არსებობს ორი ფაქტი: აღარ დათესეს ყურძენი. დასახლებები ძალიან ნელა
(Certainly they would have planted more grapes, produced more wine, lowered the price of wine. They would have needed more casks, more boats, more settlers. America might be France today. The King was encouraging settlements, to hold America for France. He was taking every care of the settlers. Still, there are two facts: They planted no more grapes. The settlements grew very slowly.)
ამერიკის ისტორიის კონტექსტში, ტექსტი ვარაუდობს, რომ მეტი რესურსი და ძალისხმევა რომ დაეთმო მევენახეობას, ლანდშაფტი და ეკონომიკა შეიძლება მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდეს. ყურძნის კულტივაციისა და ღვინის წარმოების გაფართოებას შეეძლო ამერიკა გადაექცია საფრანგეთის პარალელურ ერად, მზარდი ღვინის ინდუსტრიით, რასაც ხელი შეუწყო გაზრდილი დასახლებებით და ინფრასტრუქტურით. საფრანგეთის მეფე აქტიურად უჭერდა მხარს კოლონიზაციას, რათა გაეძლიერებინა საფრანგეთის კონტროლი ჩრდილოეთ ამერიკაში, უჭერდა მხარს დასახლებებს.
მიუხედავად ამ განზრახვებისა, პროგრესი ნელი იყო. ყურძნის გაზრდილი დარგვის ნაკლებობა და დასახლებების განვითარების ნელი ტემპი მიუთითებს, რომ აყვავებული ღვინის ინდუსტრიის პოტენციალი განუხორციელებელი დარჩა. ეს წარმოაჩენს გასაოცარ კონტრასტს ამბიციასა და რეალობას შორის, რაც ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ, თუნდაც მთავრობის მხარდაჭერით, სასურველი ზრდა და გაფართოება არ განხორციელდა ისე, როგორც მოსალოდნელი იყო. საბოლოოდ, ღვინით მდიდარი ამერიკის ოცნება სწორედ ასე დარჩა - აუხდენელ ოცნებად.
