მე არ ვარ უხამსობის ჩემპიონი. რასაც მესმის, იმას ვწერ და პერსონაჟები, რომლებსაც ვწერ, ასე საუბრობენ. ასე ვლაპარაკობ ხშირად. ასე რომ, მე არ ვცდილობ სოციალური საქმის წინსვლას.
(I'm not like a champion of profanity. I write what I hear, and the characters that I write, that's how they talk. That's how I talk a lot of the time. So I'm not trying to advance a social cause.)
ციტატა ხაზს უსვამს ავთენტური ხმის და პერსონაჟების რეალიზმის მნიშვნელობას მოთხრობაში. იგი ხაზს უსვამს იმას, რომ ხელოვნება უნდა ასახავდეს ნამდვილ მეტყველებას და ქცევას, ვიდრე შეესაბამებოდეს საზოგადოების იდეალებს ან მორალს. ამ მიდგომამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო დამაჯერებელი და დამაჯერებელი ნარატივები, თუმცა შეიძლება ეწინააღმდეგებოდეს ჩვეულებრივ სტანდარტებს. მხატვარი აფასებს რეალური ცხოვრების დინამიკის ერთგულად დარჩენას კონკრეტული სოციალური დღის წესრიგის პროპაგანდასთან დაკავშირებით, შეგვახსენებს, რომ პატიოსნება და ავთენტურობა ხშირად მოითხოვს არასრულყოფილების და ნედლეულის გამოხატვას.