ვფიქრობ, ყოველთვის მქონდა გათიშვა იმისგან, როგორიც უნდა ვიყო.
(I think I've always had a disconnect from what I'm supposed to be like.)
ეს მტკივნეული განცხადება ეხება საზოგადოების მოლოდინებთან ბრძოლის უნივერსალურ გამოცდილებას ავთენტური მე-ს წინააღმდეგ. ბევრი ადამიანი გრძნობს გაწყვეტას იმ პერსონას შორის, რომელსაც ისინი წარმოადგენენ და ვინ არიან სინამდვილეში - ზოგჯერ აღზრდის, კულტურული ნორმების ან პირადი მისწრაფებების გამო. ასეთმა გათიშვამ შეიძლება გამოიწვიოს დაბნეულობის, იმედგაცრუების ან გაუცხოების გრძნობები, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გარე ზეწოლა ეჯახება შიდა რეალობას. ის ასახავს ღრმა ინტროსპექციას თვითიდენტურობის შესახებ და ხშირად გამოუთქმელ ბრძოლას შესაბამისობისთვის ან განსაზღვრული როლებისგან თავის დაღწევისთვის. ეს სენტიმენტი ღრმად ჟღერს თანამედროვე საზოგადოებაში, სადაც ზეწოლა გარკვეული სტანდარტების დაცვაზე შეიძლება იყოს აბსოლუტური, მაგრამ ასევე არის მზარდი მოძრაობა ავთენტურობისა და საკუთარი თავის მიღებისკენ. ამ გათიშვის აღიარება არის გადამწყვეტი პირველი ნაბიჯი პიროვნული ზრდისკენ. ეს ხელს უწყობს თვითშემეცნებას და ხელს უწყობს თანაგრძნობას, როგორც საკუთარი თავის, ასევე სხვების მიმართ, რომლებიც შესაძლოა განიცდიან მსგავს ბრძოლას. გზა შეუსაბამობის შეგრძნებიდან მორგების პოვნამდე მოიცავს ძიებას, დაუცველობას და ზოგჯერ აჯანყებას ძირეული მოლოდინების წინააღმდეგ. იმის გაგება, თუ ვინ ვართ, მიუხედავად გარე ზეწოლისა, შეიძლება გამოიწვიოს უფრო სრულფასოვანი და ჭეშმარიტი ცხოვრება. საბოლოო ჯამში, ეს ციტატა ხაზს უსვამს საზოგადოების ეტიკეტების მიღმა საკუთარი თავის გაგების მნიშვნელობას და ისეთი გარემოს შექმნას, სადაც ავთენტური გამოხატულება ფასდება და აღინიშნება.
