თუ მიზეზი იქნება მოსამართლე, არცერთ მწერალს არ გამოუყენებია ისეთი შეუსაბამო პერსონაჟები, როგორც თავად ბუნებას აქვს. მან მკითხველში არ უნდა მოუწოდოს მცირე სიმსუბუქეს, რომ რომანში დისკრიმინაცია მოახდინოს კონცეფციის შეუსაბამობებსა და ცხოვრებისეულებს შორის. როგორც სხვაგან, გამოცდილება აქ ერთადერთი სახელმძღვანელოა; მაგრამ რადგან ვერავინ შეძლებს ადამიანის გამოცდილებას,
(If reason be judge, no writer has produced such inconsistent characters as nature herself has. It must call for no small sagacity in a reader unerringly to discriminate in a novel between the inconsistencies of conception and those of life. As elsewhere, experience is the only guide here; but as no one man's experience can be coextensive with what is, it may be unwise in every case to rest upon it.)
ჰერმან მელვილის "ნდობა-კაცი" ასახავს ადამიანის შეუსაბამობის ბუნებას და ამტკიცებს, რომ ვერცერთ ავტორს არ შეუძლია შეესაბამებოდეს რეალურ ცხოვრებაში ნაპოვნი სირთულეებსა და წინააღმდეგობებს. იგი ვარაუდობს, რომ მკითხველი უნდა იყოს განსაცვიფრებელი პერსონაჟის შეუსაბამობებს შორის, რომლებიც გამომდინარეობს მხატვრული წარმოსახვისაგან, ვიდრე ის, რაც ასახავს ფაქტობრივი ადამიანების არაპროგნოზირებად ბუნებას. ეს გამჭრიახობა მოითხოვს მნიშვნელოვან შეხედულებას და ადამიანის გამოცდილების გაგებას.
მელვილი ხაზს უსვამს, რომ პირადი გამოცდილება სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა ამ განსჯისთვის, მაგრამ აღიარებს, რომ ერთი ადამიანის ცხოვრებისეული გამოცდილება არ შეიძლება მოიცავდეს ადამიანის არსებობის მთლიანობას. აქედან გამომდინარე, შეიძლება არაკეთილსინდისიერი იყოს მხოლოდ საკუთარი შეტაკებების საფუძველზე, რათა ინტერპრეტაცია მოახდინონ პერსონაჟების მრავალფეროვანი და მრავალმხრივი ბუნების და ადამიანის ქცევის მხატვრულ ლიტერატურაში. ეს პერსპექტივა იწვევს უფრო ღრმად ჩაფიქრებას იმის შესახებ, თუ როგორ ასახავს ავტორები პერსონაჟებს და გამოწვევებს მკითხველს წინაშე დგას ამ მოთხრობების ნავიგაციაში.
