მოძრაობებს, რომლებსაც ვაკეთებ, ვერ შევაჩერებ, რადგან იმ მომენტში, მე რეალურად ვარ იდეა, რომელსაც ვაკეთებ და, ბუნებრივია, წარმოვიდგენ ჩემს მოთამაშეებსა და აუდიტორებს, როგორც ჩემთან შესაბამისობაში. მე ვიცი, რა თქმა უნდა, რომ ჩემი მანერები ფართოდ იქნა განხილული.
(The movements which I make I cannot possibly repress because, at the time, I am actually the idea I am interpreting, and naturally I picture my players and auditors as in accord with me. I know, of course, that my mannerisms have been widely discussed.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ჭეშმარიტი გამოხატვისა და პირადი ინტერპრეტაციის განუყოფელობას. ეს ვარაუდობს, რომ როდესაც ადამიანი ღრმად არის ჩართული მათ იდეებთან ან ემოციებთან, მათი ქმედებები ბუნებრივად ასახავს ამ შინაგან მდგომარეობას, ხშირად შეუზღუდავი. აუდიტორიის ან თანატოლების ჰარმონიაში წარმოსახვის ხსენება ხაზს უსვამს ავთენტურობისა და კავშირის მნიშვნელობას კომუნიკაციასა თუ შესრულებაში. ზედმიწევნით შესწავლილი მანერიზმის აღიარება მიუთითებს გარეგნული გარეგნობის შეგნებულ ცნობიერებაზე, მაგრამ ეს ხაზს უსვამს იმას, რომ ჭეშმარიტი გამოხატულება ჩნდება შიგნიდან და მისი სრული კონტროლი ან ჩახშობა შეუძლებელია.
