ჩვენ უნდა დავწეროთ პოეზია ღმერთების სიცოცხლის შესანარჩუნებლად.
(We are supposed to write poetry to keep the gods alive.)
ეს გამომწვევი განცხადება ხაზს უსვამს ღრმა ურთიერთობას პოეზიასა და სულიერებას შორის, ან უფრო ფართოდ, ხელოვნებასა და ღვთაებრივს შორის. ბევრ კულტურაში ღმერთები განასახიერებენ იდეალებს, ღირებულებებს და სიცოცხლისა და მნიშვნელობის არსს. პოეზია, როგორც გამოხატვის კონცენტრირებული ფორმა, ახდენს ადამიანის გამოცდილების ისტორიიზაციას და ასახავს საიდუმლოებებს, რომლებიც აღემატება ჩვეულებრივ არსებობას. ვარაუდით, რომ პოეზიის წერა ღმერთებს ცოცხლობს, ციტატა ხაზს უსვამს პოეზიის როლს, როგორც ჭურჭელს კოლექტიური მეხსიერებისა და წმინდა ნარატივების შესანარჩუნებლად, რომლებსაც კულტურა ძვირფასია. ეს გულისხმობს, რომ ღმერთები - ანუ ღვთაებრიობის არსი - ცოცხლობენ ადამიანის წარმოსახვაში და ჩვენს მიერ მოთხრობილი ისტორიების მეშვეობით.
უფრო მეტიც, პოეზია ხიდად იქცევა მოკვდავსა და ღვთაებრივს შორის. როდესაც ჩვენ ვწერთ ან ვუკავშირდებით პოეზიას, ჩვენ მივიღებთ აზროვნებისა და გრძნობების სფეროს, რომელიც იწვევს შიშს, პატივისცემას და შთაგონებას. ამგვარად, პოეზია შეიძლება ჩაითვალოს სულიერ აქტად, რომელიც აცოცხლებს ძველ სიბრძნეს და აღზრდის კავშირს ტრანსცენდენტურთან. პოეზიის წერის აქტი ადასტურებს ადამიანის შემოქმედებას და გვახსენებს, რომ ღვთაება არის ცოცხალი ყოფნა ხელოვნებასა და კულტურაში.
უფრო ფართო დონეზე, ციტატა შეიძლება განიმარტოს მეტაფორულად: „ღმერთები“ იცავენ მტკიცე ადამიანურ იდეალებს - იმედს, სილამაზეს, სამართლიანობას, რომლებიც საჭიროებენ აღზრდას. პოეზიის წერა აქტიური კულტურული მონაწილეობის ფორმაა, ამ იდეალებს სიცოცხლის ჩასუნთქვა და მათი დავიწყება ან შემცირება. იმ დროს, როდესაც სეკულარიზმი ხშირად ეწინააღმდეგება ტრადიციულ რწმენებს, ციტატა იწვევს მხატვრებისა და მწერლების პასუხისმგებლობების დაფიქრებას სიმბოლური ჩარჩოების შესანარჩუნებლად, რომლებიც სიცოცხლეს სიღრმესა და აზრს ანიჭებს. საბოლოო ჯამში, ის გვაძლევს გამოწვევას, დავინახოთ პოეზია არა მხოლოდ როგორც ხელოვნება, არამედ როგორც წმინდა საქმე, რომელიც ინახავს უკვდავს ადამიანის ხმების მეშვეობით.
