ჩვენ შეიძლება გვჯერა სახელმწიფოს პასუხისმგებლობისა შეამსუბუქოს გამანადგურებელი სიღარიბე, რომელიც აწუხებს ლათინური ამერიკის მოსახლეობის 40 პროცენტს, მაგრამ უმეტესობა ჩვენგანი ასევე ადასტურებს, რომ არ არსებობს ამ სიღარიბის უკეთესი განკურნება, ვიდრე უფრო ძლიერი, უფრო გლობალურად ინტეგრირებული ეკონომიკა.
(We may believe in the state's responsibility to alleviate the crushing poverty that afflicts 40 percent of Latin America's population, but most of us also affirm that there is no better cure for that poverty than a stronger, more globally integrated economy.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს კომპლექსურ ბალანსს სოციალურ პასუხისმგებლობასა და ეკონომიკურ ინტეგრაციას შორის. მიუხედავად იმისა, რომ სიღარიბის პრობლემა მორალური ვალდებულებაა, ყველაზე ეფექტური გრძელვადიანი გამოსავალი, მომხსენებლის აზრით, მდგომარეობს გლობალურად დაკავშირებული ეკონომიკის ხელშეწყობაში. ეს პერსპექტივა ხაზს უსვამს იმას, რომ მდგრადმა განვითარებამ შეიძლება მოითხოვოს ბაზრების გახსნა და საერთაშორისო თანამშრომლობის წახალისება, თუმცა ის ასევე იწვევს გლობალიზაციის პოტენციურ რისკებს, როგორიცაა გაზრდილი უთანასწორობა ან ადგილობრივი ინდუსტრიების დაკარგვა. ამ ნიუანსირებული მიდგომების ნავიგაცია გადამწყვეტია ლათინური ამერიკის მომავალი პროგრესისთვის, სოციალური თანაგრძნობის შერწყმა ეკონომიკურ პრაგმატიზმს.
