როგორც ჩანს, ჩვენ გვაქვს იძულება ამ დღეებში დავმარხოთ დროის კაფსულები, რათა მომავალ საუკუნეში მცხოვრებ ადამიანებს მივცეთ წარმოდგენა იმაზე, თუ როგორები ვართ.
(We seem to have a compulsion these days to bury time capsules in order to give those people living in the next century or so some idea of what we are like.)
ეს ციტატა გააზრებულად ხაზს უსვამს ადამიანის ქცევის მომხიბვლელ ასპექტს - სურვილს, შევინარჩუნოთ ჩვენი არსებობის მომენტები მომავალი თაობებისთვის. დროის კაფსულების დამარხვის აქტი ასახავს შინაგან სურვილს, ვისაუბროთ დროის საზღვრებს მიღმა, გვთავაზობს ჩვენი კულტურის, აზრებისა და ცხოვრების სტილის კადრს მათ, ვინც ჩვენ შემდეგ მოვა. ეს არის როგორც თვითგამოხატვის ფორმა, ასევე იმედის აქტი, თუ ვივარაუდებთ, რომ მომავალი მაცხოვრებლები იპოვიან ღირებულებას იმაში, რასაც ჩვენ დავტოვებთ. აწმყოს ჩასახვის ეს იმპულსი მრავალ მიზანს ემსახურება: ეს შეიძლება იყოს მიღწევების აღსანიშნავად, ყოველდღიური ცხოვრების დოკუმენტაციის საშუალება ან თუნდაც იმის იმედი, რომ გავლენა მოახდინოთ მომავალ საზოგადოებებზე ჩვენი იდეალებითა და გაგებით. საინტერესოა, რომ ტექნოლოგიების განვითარებასთან ერთად, კონსერვაციის მეთოდები ვითარდება - ის, რაც ოდესღაც მარტივი ფიზიკური კონტეინერი იყო, ხდება ციფრული მონაცემები ან სხვა რთული საშუალებები. მიუხედავად ამისა, ძირითადი მოტივაცია რჩება თანმიმდევრული: სურვილი არ იყოს დავიწყებული ან წვლილი შეიტანოს ადამიანურ ისტორიაში. ეგზისტენციალური პერსპექტივიდან, ეს ჟესტი ხაზს უსვამს ჩვენს ცნობიერებას დროებითობის შესახებ და ჩვენს ძალისხმევას ვიპოვოთ უწყვეტობის განცდა ცვლილებების ფონზე. ის ასევე გვაფიქრებინებს, თუ რა მემკვიდრეობა გვინდა დავტოვოთ. მხოლოდ მატერიალურ საკუთრებაზე ვართ ორიენტირებულნი თუ მიზნად გვაქვს ჩვენი ფილოსოფიების, ღირებულებებისა და იმედების შესახებ ინფორმაციის გაზიარება? საბოლოო ჯამში, დროის კაფსულების დამარხვის აქტი არის დადასტურება იმისა, რომ ჩვენი იმედი რაღაც მუდმივია - რწმენა იმისა, რომ ჩვენი ცხოვრება, გარკვეული ფორმით, რეზონანსს მიიღებს ჩვენივე წარმავალი არსებობის მიღმა.
