Linus Pauling was een prominente Amerikaanse chemicus, biochemicus en vredesactivist, bekend om zijn bijdragen aan wetenschappelijk onderzoek en volksgezondheid. Hij ontving in 1954 de Nobelprijs voor de chemie voor zijn werk in de theorie van de chemische binding en de Nobelprijs voor de vrede in 1962 voor zijn activisme tegen het testen van kernwapens. Het onderzoek van Pauling legde de basis voor het begrijpen van de structuur van eiwitten en de aard van chemische bindingen, wat het gebied van moleculaire biologie aanzienlijk beïnvloedt. Naast zijn wetenschappelijke prestaties was Pauling een sterke voorstander van vrede, vooral tijdens het tijdperk van de Koude Oorlog. Hij voerde krachtig campagne tegen kernwapens en werd een van de meest vocale figuren in de beweging voor ontwapening. Zijn activisme leverde hem zowel respect als kritiek op en markeerde hem als een polariserende figuur in de Amerikaanse geschiedenis. De erfenis van Pauling blijft zowel wetenschap als belangenbehartiging beïnvloeden. Zijn interdisciplinaire aanpak combineerde rigoureus wetenschappelijk onderzoek met een diepe toewijding aan sociale kwesties, met een voorbeeld van hoe wetenschap kan kruisen met ethiek en de bredere zorgen van de mensheid. Zijn levenswerk onderstreept het belang van wetenschappers die zich bezighouden met wereldwijde uitdagingen, waardoor zijn plaats als pionier in zowel onderzoek als activisme wordt versterkt. Linus Pauling was een toonaangevende Amerikaanse chemicus, biochemist en vredesactivist, bekend om zijn baanbrekende bijdragen aan wetenschap en inspanningen voor wereldwijde vrede. Hij ontving de Nobelprijs voor de chemie en later de Nobelprijs voor de vrede, die zijn dubbele invloed weerspiegelt in zowel de wetenschappelijke gemeenschap als het rijk van activisme. De nalatenschap van Pauling is belangrijk en toont hoe wetenschappelijk onderzoek kan kruisen met ethische zorgen en sociale kwesties, waardoor toekomstige generaties aan beide gebieden deelnemen.