Als de reden rechter is, heeft geen enkele schrijver zulke inconsistente personages geproduceerd die de natuur zelf heeft. Het moet in een lezer geen enkele scherpzinnigheid vragen om te discrimineren in een roman tussen de inconsistenties van conceptie en die van het leven. Zoals elders is ervaring de enige gids hier; Maar omdat de ervaring van niemand man samen kan zijn met wat het is, kan het in elk geval onverstandig zijn om erop te rusten.
(If reason be judge, no writer has produced such inconsistent characters as nature herself has. It must call for no small sagacity in a reader unerringly to discriminate in a novel between the inconsistencies of conception and those of life. As elsewhere, experience is the only guide here; but as no one man's experience can be coextensive with what is, it may be unwise in every case to rest upon it.)
Herman Melville's "The Confidence-Man" reflecteert op de aard van menselijke inconsistentie en beweert dat geen enkele auteur de complexiteit en tegenstrijdigheden in het echte leven kan evenaren. Hij suggereert dat lezers scherp moeten zijn om onderscheid te maken tussen de inconsistenties van een personage die voortvloeien uit artistieke verbeelding versus die die de onvoorspelbare aard van werkelijke mensen weerspiegelen. Dit onderscheidingsvermogen vereist aanzienlijk inzicht en een begrip van menselijke ervaring.
Melville benadrukt dat persoonlijke ervaring van vitaal belang is voor dit oordeel, maar erkent maar erkent dat de levenservaringen van een individu niet het geheel van het menselijk bestaan kunnen omvatten. Daarom kan het onvoorzichtig zijn om uitsluitend te vertrouwen op de eigen ontmoetingen om de diverse en veelzijdige aard van personages en menselijk gedrag in fictie te interpreteren. Dit perspectief nodigt uit een diepere contemplatie van hoe auteurs personages uitbeelden en de uitdagingen waarmee lezers worden geconfronteerd bij het navigeren door deze verhalen.
