Dit citaat onderstreept op welsprekende wijze de inherente beperkingen en het subjectieve karakter van biografisch schrijven. Het daagt het idee uit dat biografieën iemands leven volledig kunnen inkapselen, maar stelt in plaats daarvan dat het op zijn best zorgvuldig geconstrueerde verhalen zijn, gevormd door het perspectief en de keuzes van de auteur. Het idee dat biografie een 'ironische fictie' is, benadrukt de paradox: ook al streeft het genre naar nauwkeurigheid, het leunt onvermijdelijk op selectieve vertelling, interpretatie en soms verfraaiing. De vergelijking van een biografie met een roman benadrukt dat beide creatieve inspanningen zijn, waarbij feiten worden gecombineerd met een fantasierijke reconstructie om een ​​samenhangend en meeslepend verhaal te creëren. Het impliceert ook dat het leven van het individu een nette symmetrie ontbeert – er bestaat geen esthetische perfectie in de manier waarop levens zich ontvouwen – en dat pogingen om dergelijke idealen op te leggen de waarheid kunnen verdraaien. De erkenning dat zowel biograaf als romanschrijver 'geautoriseerde ficties' produceren, nodigt ons uit om onze aannames over authenticiteit bij het vertellen van verhalen te heroverwegen. Het herinnert ons eraan dat alle verslagen inherent gedeeltelijk zijn, geconstrueerd door de lens van de auteur en gefilterd door ons verlangen naar betekenis of samenhang. Dit perspectief stimuleert een genuanceerde waardering van biografische werken, waarbij hun kunstenaarschap en subjectiviteit worden erkend, terwijl ze zich bewust blijven van hun beperkingen. Het onderstreept ook het belang van kritische betrokkenheid bij biografische verhalen, in het besef dat het interpretatieve constructies zijn die geworteld zijn in zowel feitelijk geheugen als creatieve expressie.