Het was grappig. De volwassenen namen dit allemaal zo serieus, en de kinderen speelden mee, speelden mee en geloofden het ook totdat de volwassenen plotseling te ver gingen, te hard hun best deden en de kinderen hun spel konden doorzien.
(It was funny. The adults taking all this so seriously, and the children playingalong, playing along, believing it too until suddenly the adults went too far, tried too hard, and the childrencould see through their game.)
Het citaat weerspiegelt de ironische kloof tussen volwassenen en kinderen, en benadrukt hoe kinderen aanvankelijk omgaan met de ernst van het gedrag van volwassenen. Volwassenen investeren vaak zwaar in hun overtuigingen en daden, in de verwachting dat kinderen dit voorbeeld zullen volgen, terwijl kinderen meespelen en het drama en de ernst om hen heen in zich opnemen.
Maar op het moment dat volwassenen te ver gaan in hun pogingen om te controleren of te beïnvloeden, worden kinderen zich bewust van de façade. Ze doorzien de schijn en herkennen de absurditeit in de acties van de volwassenen. Deze verschuiving illustreert het verlies van onschuld en het moment waarop kinderen de complexiteit van de volwassen realiteit beginnen te begrijpen.
