Onze grote beschavingen zijn niets meer dan sociale machines om de ideale vrouwelijke setting te creëren, waar een vrouw op stabiliteit kan rekenen; onze wettelijke en morele codes die proberen geweld af te schaffen en de duurzaamheid van eigendom te bevorderen en contracten af te dwingen – die vertegenwoordigen de belangrijkste vrouwelijke strategie, het temmen van de man.
(Our great civilizations are nothing more than social machines to create the ideal female setting, where a woman can count on stability; our legal and moral codes that try to abolish violence and promote permanence of ownership and enforce contracts--those represent the primary female strategy, the taming of the male.)
In ‘Xenocide’ presenteert Orson Scott Card een tot nadenken stemmend perspectief op de fundamenten van de beschaving. Hij suggereert dat samenlevingen in de eerste plaats gestructureerd zijn om een stabiele en veilige omgeving voor vrouwen te creëren. Dit impliceert dat de complexiteit van wetten, moraliteit en sociale contracten zijn ontworpen met de bedoeling de veiligheid en stabiliteit van vrouwen te garanderen. De focus op het terugdringen van geweld en het bevorderen van stabiliteit weerspiegelt een diepere strategie gericht op het temmen van mannelijk gedrag om de vrouwelijke belangen te beschermen.
Card's bewering onderstreept de vaak over het hoofd geziene invloeden van genderdynamiek bij het vormgeven van civiele structuren. Door deze maatschappelijke constructies te bekijken door de lens van vrouwelijke behoeften, kunnen we de historische en voortdurende inspanningen om omgevingen te creëren waarin vrouwen zonder angst kunnen gedijen beter begrijpen. De wisselwerking tussen sociale machinerie en genderrollen nodigt uit tot een herevaluatie van de manier waarop beschavingen prioriteit geven aan verschillende maatschappelijke leden en hun respectieve veiligheid en empowerment.
