Ons onvermogen om dingen te zien die zich vlak voor onze ogen afspelen, totdat ons erop wordt gewezen, zou vermakelijk zijn als het soms niet zo ernstig was. Ik denk dat we te veel gaan vertrouwen op wat ons wordt verteld, getoond en onderwezen, in plaats van onze eigen ogen, hersenen en inventieve vermogens te gebruiken, die waarschijnlijk net zo goed zijn als die van iemand anders.
(Our inability to see things that are right before our eyes, until they are pointed out to us, would be amusing if it were not at times so serious. We are coming, I think, to depend too much on being told and shown and taught, instead of using our own eyes and brains and inventive faculties, which are likely to be just as good as any other person's.)
Laura Ingalls Wilder reflecteert op de grappige maar serieuze menselijke neiging om voor de hand liggende dingen over het hoofd te zien totdat iemand ze benadrukt. Dit patroon onthult een verontrustende afhankelijkheid van externe begeleiding in plaats van te vertrouwen op ons eigen waarnemings- en redeneervermogen. Wilder suggereert dat deze afhankelijkheid ons vermogen om onafhankelijk te denken kan belemmeren.
De auteur moedigt lezers aan om hun eigen observaties en creatief denken te waarderen, wat net zo effectief kan zijn als de begeleiding die ze van anderen krijgen. Door individuen aan te sporen hun eigen oordeel en inzichten te cultiveren, pleit Wilder voor een terugkeer naar persoonlijke keuzevrijheid en inventief denken bij het begrijpen van de wereld om hen heen.
