Peter, waarom krijg ik het idee dat je dit als een gouden kans voor Peter Wiggin beschouwt? Voor ons allebei, Val. Peter, je bent twaalf jaar oud. Ik ben tien. Ze hebben een woord voor mensen van onze leeftijd. Ze noemen ons kinderen en behandelen ons als muizen. Maar wij denken niet zoals andere kinderen, toch Val? Wij praten niet zoals andere kinderen. En bovenal schrijven we niet zoals andere kinderen. Voor een discussie die begon met doodsbedreigingen, Peter, zijn we van het onderwerp afgedwaald, denk ik.
(Peter, why do I get the idea that you are thinking of this as a golden opportunity for Peter Wiggin? For both of us, Val. Peter, you're twelve years old. I'm ten. They have a word for people our age. They call us children and they treat us like mice. But we don't think like other children, do we, Val? We don't talk like other children. And above all, we don't write like other children. For a discussion that began with death threats, Peter, we've strayed from the topic, I think.)
In dit fragment uit 'Ender's Game' reflecteren Peter en Val op hun unieke perspectieven als jonge individuen in een wereld die hen onderschat vanwege hun leeftijd. Peter erkent de perceptie van kinderen als slechts ‘muizen’, entiteiten die vaak worden genegeerd, maar zowel hij als Val voelen een gevoel van superioriteit in hun denken en uiten. Ze beseffen dat hun gedachten en capaciteiten hen onderscheiden van hun leeftijdsgenoten.
Ondanks de aanvankelijke ernst van hun gesprek over doodsbedreigingen, onthult de discussie een diepere laag van hun relatie. De uitwisseling belicht Peter's ambitie en Val's begrip van hun potentieel, en toont de complexiteit van de kindertijd in een omgeving waar veel op het spel staat. Hun dialoog benadrukt dat leeftijd geen volwassenheid of intellect definieert, wat suggereert dat zij over vaardigheden en inzichten beschikken die vaak over het hoofd worden gezien door volwassenen.
