Een levensfilosoof moet altijd de pen gebruiken, omdat hij niet het recht heeft dat zijn gedachten worden verspild. Anders wordt het een onschuldige denker, zoals een leeuw die zijn slagtanden heeft verloren, en er is niets ergers dan een leeuw die tot een vegetarisch regime wordt gedwongen.
(A philosopher of life must always use the pen because he has no right for his thoughts to be wasted. Otherwise it becomes a harmless thinker, like a lion who has lost his fangs, and there is no worse than a lion forced to vegetarian regime.)
In "Nobody Cries for Me Anymore" reflecteert auteur Sergio Ramírez op het belang van het uiten van gedachten en ideeën. Hij stelt dat een filosoof de plicht heeft om te schrijven, omdat het nalaten hiervan leidt tot verspilde inzichten. Zonder het vermogen om te communiceren wordt een denker ineffectief, net als een leeuw die van zijn natuurlijke kracht wordt beroofd. Deze beelden benadrukken de noodzaak van articulatie voor een zinvol bestaan.
Ramírez suggereert verder dat een filosoof die zijn kennis niet deelt, minder doelgericht is, vergelijkbaar met een eens zo machtige leeuw die tot een onnatuurlijk bestaan wordt gedwongen, verstoken van zijn oerinstincten. Voor hem is het schrijven essentieel voor een filosoof om zijn identiteit en invloed in de wereld te behouden, wat het idee versterkt dat gedachten moeten worden gedeeld om waarde en impact te hebben.
