Otto Rank był wpływową postacią w dziedzinie psychologii, szczególnie znaną ze swojego skupienia na kreatywności i ekspresji artystycznej. Pierwotnie należał do najbliższego kręgu Zygmunta Freuda, przyczyniając się do rozwoju teorii psychoanalitycznej na początku XX wieku. Z biegiem czasu Rank odszedł od idei Freuda, podkreślając znaczenie indywidualności i procesu twórczego, a nie czysto nieświadomych popędów. Rank zaproponował, że kreatywność jest podstawowym aspektem ludzkiego doświadczenia, łączącym rozwój osobisty z produkcją kulturalną. Wierzył, że ekspresja artystyczna jest integralną częścią zrozumienia kondycji ludzkiej i służy jednostkom jako środek do konfrontacji ze swoimi lękami i obawami egzystencjalnymi. Jego prace zgłębiały psychologiczne podstawy przedsięwzięć artystycznych i transformacyjną moc kreatywności. Oprócz swoich teorii na temat kreatywności Rank rozwinął koncepcje dotyczące ludzkiej woli i znaczenia samorealizacji. Jego pisma zachęcały terapeutów do rozważenia twórczego potencjału swoich pacjentów, opowiadając się za bardziej holistycznym podejściem do terapii, które uznaje znaczenie osobistego znaczenia i celu w życiu. Wkład Rank pozostawił trwałe dziedzictwo, wpływając zarówno na psychologię, jak i sztukę, podkreślając dynamiczną zależność między kreatywnością a zdrowiem psychicznym. Otto Rank urodził się w 1884 roku w Wiedniu w Austrii i pozostawał pod głębokim wpływem kulturowego i intelektualnego środowiska tego miasta. Początkowo współpracował z Freudem i odegrał kluczową rolę w rozwoju teorii psychoanalitycznej. Rank jest najbardziej znany ze swojej koncepcji „woli” i jej związku z kreatywnością, argumentując, że osobiste spełnienie wynika z wyrażania unikalnych talentów i perspektyw. Przez całą swoją karierę Rank obszernie pisał na temat wzajemnych powiązań między psychologią a sztuką, podnosząc dyskusję na temat kreatywności jako istotnej zarówno dla dobrostanu jednostki, jak i społeczeństwa.