Ogólnie rzecz biorąc, dzwonię do niej każdej nocy i rozmawiamy przez godzinę, czyli czterdzieści pięć minut, a piętnaście minut jej mieszając herbatą, którą przesuwa z rodzaju cierpliwości zen, która sprawiłaby, że buddyści usiadliby zazdrośnie, a następnie oddychają przez ich zazdrość.
(In general, I call her every night, and we talk for an hour, which is forty-five minutes of me, and fifteen minutes of her stirring her tea, which she steeps with the kind of Zen patience that would make Buddhists sit up in envy and then breathe through their envy and then move past their envy.)
Narrator opisuje nocną rutynę telefoniczną z kobietą, w której większość rozmowy są zdominowane przez jego myśli i historie. Natomiast kobieta przyczynia się minimalnie do rozmowy, często poświęcając czas na przygotowanie herbaty, co podkreśla jej spokojne i cierpliwe zachowanie. Jej powolne i celowe podejście do pogorszenia herbaty stoi w wyraźnym kontraście z bardziej pośpiesznym stylem komunikacji narratora.
Ten moment odzwierciedla nie tylko dynamikę ich związku, ale także służy jako medytacja na temat uważności. Cierpliwość kobiety przypominająca Zen do przygotowania herbaty wywołuje podziw i sugeruje głębsze zrozumienie obecności i prostoty, które narrator doceniał, pomimo jego tendencji do wypełniania ciszy własnymi słowami.
