Kiedy proszę moich uczniów o codzienne dziennik, proszę ich, aby nie oceniali i nie filtrowali. Po prostu odłóż to, mówię-cokolwiek myślisz, jak chcesz. Minął tydzień, a ja wysyłam kopię krótkiego, klasycznego eseju Joan Didion „O Heland A Notatbook”. Mówię, że pisz trzy akapity o stronach notatników, które przechowywałeś. Jaka jest wartość przechowywanych notatek? Czego cię nauczyli o sobie? Jak uczciwe są strony i co spodziewasz się, że będą ci oznaczać dla ciebie dziesięć lub dwadzieścia lat? Co krzyczy na ciebie o twoim głosie i zdaniach, które zostawiasz?
(When I ask my students to journal daily, I ask them not to judge and not to filter. Just put it down, I say-whatever you think of, however you want. A week goes by, and I send along a copy of Joan Didion's short, classic essay "On Keeping a Notebook." Write three paragraphs about the notebook pages that you have been keeping, I say. What is the value of the notes you have kept? What did they teach you about yourself? How honest are the pages, and what do you expect they will mean to you ten or twenty years from now? What shouts back at you about your voice and the sentences you leave behind?)
W swojej książce „Obsługa prawdy: o pisaniu wspomnienia” Beth Kephart zachęca swoich uczniów do angażowania się w codzienne dziennikarstwo bez obawy przed osądzaniem lub cenzurą. Podkreśla znaczenie swobodnego wyrażania myśli i uczuć na papierze, pozwalając na autentyczną i niefiltrowaną narrację. Po tygodniu tej praktyki przedstawia esej Joan Didion „na temat trzymania notatnika”, co skłania swoich uczniów do głębszego refleksji nad swoimi doświadczeniami z dziennika.
Kephart prosi swoich uczniów o rozważenie spostrzeżeń uzyskanych na stronach zeszytu, poziomu uczciwości i tego, jak postrzegają te pisma, wpłyną na ich przyszłe ja. Zachęca się do zastanowienia się nad znaczeniem ich zapisanych myśli, o tym, jak te słowa rezonują z czasem i co ich pisanie ujawnia o ich tożsamości. Ten proces refleksji jest nie tylko środkiem odkrywania samozadowolenia, ale także eksploracją rozwijającej się natury osobistego głosu poprzez wyrażenie pisemne.