Tanrı kontrol altındadır. Acımı, üzüntümü, stresimi endişelenmek yerine O'na teslim ettiğimde çok daha mutlu bir hayat yaşadığımı görüyorum.

Geçmişe dair yorumlarımız, sınırlayıcı inançlarımız ve sindirilmemiş acılarımız bizi net bir istikametle ilerlemekten alıkoyuyor.

Vücudum iyileştiğinde, acı ve şişlikler kaybolduğunda, o zaman hazır olacağım.

Benim için oyunculuk doğrudan kalpten gelir. Bu anlamda hiç hareket etmiyorum. Karakterin acısını hissedebilmek için kendim olmam gerektiğini düşünüyorum. Bir yerlerde izleyiciler bunu...

Acının kötü olduğu öğretildi bana.

Artık uzun bir narsist soyundan geliyorum. Benim de çocuğum yok - kendi isteğimle - ama anne olamamayı ve bunun getirdiği acıyı anlıyorum.

Acı olmadan sevinç olmaz, yağmur olmadan güneş olmaz. Bu kafiyeyi bilerek yapmadım, söz veriyorum!

Anneler ve kızları birbirlerinden büyük bir rahatlığın ve aynı zamanda büyük bir acının kaynağını bulurlar. Birbirimizle, başkalarıyla konuştuğumuzdan daha iyi ve daha kötü...

'Learn To Love Again' ve 'Rochester' gibi şarkılar ve daha yürek burkan bazı şarkılar, hayatınızın genç zamanlarındaki acılarla ilgileniyor... muhtemelen hepimizin yaşadığı bazı...

Acı anlarında intikam ararız.

Bencillik aptallığın acısını dindiren anestezidir.

Hayat zor. Öyle. Ve sanki kimsenin acı hissetmesini istemiyorum.

Çekirdek kaslarımdan ameliyat oldum. Parçalanıyorlardı.

Ben Tanrı'nın gemisiyim. Ama hayattaki en büyük acım, kendimi hiçbir zaman canlı performans sergileyemeyecek olmamdır.

Afyon ile ilgili olan şey, acı veya zorluğu hayal edilemez hale getirmesidir.

Bizi ciddi tablolara çeken şey bu, sanırım: kişiliğe, hatta belki de acı diyebileceğimiz bu eksiklik.

Morrie, dedi Koppel, yetmiş yıl önce annen öldü. Acı hala devam ediyor mu? Bahse girerim, Morrie fısıldadı.