Günlükleri ve ardından... bölümleri izlerken, gerçekten çok etkileyici oluyor: 'Lanet olsun, bunu ben mi yaptım?' Bu durumlara düştüğüm için deli olmalıyım.

Brooklyn'i terk edene kadar kıymetini bilmiyordum.

Çoğu zaman birisi şöyle der: Kitaplarınız hangi yılda basılıyor? ve verebileceğim tek cevap şu: Çocuklukta.

Ben her zaman o nüansı, o hakikat anını arıyorum ve bunu gerçekten hızlı bir şekilde yapamazsınız.

Charo'yla çalışırken tam bir döngüye girdiğinizi biliyorsunuz.

Çok büyüdüğümü hissediyorum.

Bir ses, karakterin çok derin, kişisel bir yansımasıdır.

Kız arkadaşım ve ben nehir kenarında güzel bir ev kiraladık ve yaklaşık iki buçuk ay boyunca oradaydım ve Alabama'dan yeni çıkmıştık. Alabama'yı pek göremedim.

Eğer televizyona katılmasaydım iş kadını olurdum.

1920'lerde, kimsenin düşünmeye vakti olmadığı bir dönemde, son derece zarif, ama gerçekten takdir edilemeyecek kadar küçük bir çiçeğin olduğu bir natürmort tablosu gördüm.

Bu küçük bronzlaşma kabinlerini Brooke ve benim için uzanıp bronzlaşmaktan başka bir şey yapmamamız için inşa ettiler.

Küçük kızıma bakıyorum ve onun ne olacağını, ne yapacağını ve kızları hayatta belli yönlere yönlendiren şeyin ne olduğunu merak ediyorum. Sanırım bunların çoğu onların nasıl...

Hayat üzücü. İnsanlar geçecek ve bir gün geçeceğini de biliyorsun.

Gömülene kadar telaşlı ve endişeliyiz ve perde kapanmıyor, sonuçta hayat çok komik bir teklif.

Geçmişin güzelliği geçmişe aittir.

Bütün bu yıllar boyunca içimde Doğanın yürüyüşlerini takip etme eğilimi vardı.

Sonbahar yumuşak zamandır.

Hepsini daha önce gördüğümüzü düşünüyoruz, hepsini ezbere bildiğimizi düşünüyoruz.