Her zaman şef olduğuma inanmadığımı söylerim. Bir hikaye anlatıcısı olmaya çalışıyorum.

Hayattan kesitler veren, gerçekten çok hoş karakter odaklı filmlerle 20 ya da 30 yıl sonra hatırlayacağınız karakter odaklı filmler arasında temel bir ayrım olduğunu düşünüyorum;...

Bir izleyici olarak kafam karışmaya başladığı anda filmden çıkıyorum. Duygusal olarak kopmuş durumdayım.

Oyunculara falan dikkat ediyorum ama o kadar da değil. Kimin yazdığına dikkat etmiyorum.

Bilim kurgu hayranları karakterinizle o kadar ilgileniyor ve yarattığınız dünyaya o kadar bağlılar ki.

Kitaplarımda romantizmin ya da tarihi bir aşka gizemin eklenmesi kaz değil sostur.

Bence bir belgesel yapmak sizi insanlarla daha fazla tanıştırır. Stand-up ile insanlarla konuşuyorsunuz. Belgesellerde insanlarla konuşuyorsunuz ve çok daha fazlasını dinliyorsunuz.

Sinema ve televizyon farklıdır. Film harika çünkü eksiksiz bir paket. Başını, ortasını ve sonunu biliyorsun. Daha fazlasını planlayabilirsin ki bu hoşuma gidiyor. Ancak televizyonda her...

Bir bestecinin yaptığı işlerin çoğu hikaye anlatımıyla ilgilidir ve farklı hikaye anlatma fikirlerini ifade etmek için müziği resimle birleştirmenin farklı yolları vardır.

'Hızlı Ve Öfkeli 7' oldukça rastgeleydi. Bütün yıl boyunca geçirdiğim ilk tatil olduğunu hatırlıyorum. Uluslararası halkla ilişkiler sorumlularımdan 'Hızlı Ve Öfkeli 7' seçmelerine...

Güreşi seviyorum ve seyirciye bir hikaye anlatmayı seviyorum.

İnsanların nasıl hissettiğini yansıtan hikayeler anlatmak istiyorum.

Hikaye odasında filmin masada ölmesini izlediğiniz anlar mutlaka vardır. A'yı B'nin yanına koyuyorsunuz ve birdenbire hiçbiri sıralanmıyor. Bunu her zaman hissediyoruz. Bu çok kötü bir...

Her zaman televizyonda hikaye anlatımının süper hayranı oldum. Kariyer açısından bunu anlamam biraz zaman aldı ama yaşam açısından kesinlikle onlarca yıldır hevesli bir televizyon...

Her neyse, Böcek Tanrıların Savaşı başlığı biz o sonu elde etmeden, onların tanrı olduklarını bilmeden önce geldi. Yaşadıkları evrimsel döngüyü biliyorduk. Bu konuda hiçbir şey...

Her şeyden önce, bir hikaye anlatıcısı olarak dürüst olmak istersiniz.

En ilgi çekici hikayelerin kalbinde bir yerlerde mantıksız bir şey olduğuna dair bir teorim var.

İnsanlar ekranda hikayeler anlatırken, insanların tepkilerini gösterebilir, bu tepkilerden yararlanabilirsiniz ve bu eğlenceli olabilir. Ancak birisinin sadece bir şeyler hakkında fikir...

İyiliğin çok güçlü olduğunu düşünüyorum ama filmlerde çoğu zaman kötülük daha çekici hale getiriliyor. İyiliği çekici kılmak zorlu bir iştir.

Aksanları seviyorum; keşke karakterlerimin her biri için bir aksan bulabilseydim. Kendi sesimi duymak zorunda olmadığım zaman her şey çok daha kolay oluyor.

Gitarı elime aldığımda bir melodi çıkıyor ve şarkı sözlerine yön veren de bu. Bu biraz gerçektir, ama hikaye anlatımıdır.

Dr Who filminin konusunu hatırlayamazsınız çünkü filmde bir tane yoktu, sadece bir sürü olay örgüsü birbirine bağlı boşluklardı. Ama yine de çok sayıda yanıp sönen ışık vardı.

Bir şeyleri fotoğraflamayı ve onları bir hikaye anlatmak için bir araya getirmeyi seviyorum.

Hiçbir zaman sanatçı olmaya başlamadım. Benim için her zaman daha fazla araştırma, hikaye anlatımı ve belki de teknolojik deneysellik vardır. Daha çok laboratuvar ortamına benziyor.

Kötü havalarda, aksiyon figürlerini kağıda çizerek, renklendirerek, kartona yapıştırarak, sonra kesip hayatlarıyla ilgili hikayeler yaratarak saatler harcadım.

Bir filmdeki her karakterde bir insan arıyorum. Bir kişiyi arıyorum. Ve bana göre güçlü ve zayıf yönlerle dolu bir kişiyi, başarılar ve başarısızlıklarla dolu bir kişiyi, neşe ve...

'Alabileceğiniz kadar çok hikaye alırsınız' demeyi seviyorum. Ancak bunu etkili bir şekilde oluşturmanız gerekir.

Anlatımlı şarkılardan her zaman nefret etmişimdir. Temelde bir hikayenin ortaya çıktığı şarkılardan nefret ediyorum.

Destansı olanla mücadele ediyorum. İnsanlar benim destansı olduğuma karar verdiler; destan derken büyük, ağır bir kitabı mı kastediyorsunuz? 'David Copperfield' büyük bir kitap; epik mi?...

Tüm harika hikayeler gibi korkularımız da dikkatimizi edebiyatta olduğu kadar hayatta da önemli olan bir soruya odaklıyor: Bundan sonra ne olacak?