Amatörlük sporda ayrımcılığın en güçlü şeklidir. Çünkü yoksullara karşı ayrımcılık yapıyor, yoksullara karşı ayrımcılık yapıyor. Sporun zenginlerin eline geçmesini istiyorsak yeniden amatör hale getirelim.
(Amateurism is the strongest form of discrimination in sports. Because it discriminates against the underprivileged, it discriminates against the poor. If we want sports to go back to the wealthy, let's make it amateur again.)
Bu alıntı, sporda yaygın olarak kabul edilen amatörlük kavramına meydan okuyor ve bunun sıklıkla gözden kaçırılan toplumsal sonuçlarını açığa çıkarıyor. Amatörlük sıklıkla adaleti ve dürüstlüğü korumanın bir yolu olarak tanıtılır, ancak gerçekte mali imkanlara ve sosyal ayrıcalıklara sahip olanların lehine bir engel görevi görebilir. Amatörlük, sporcuların ücretli fırsatlardan kaçınmasını zorunlu kılarak, mali destek olmadan katılım sağlayacak kaynaklara sahip olmayan yetenekli bireyleri istemeden de olsa marjinalleştirir. Esasen eşitsizliği devam ettiriyor, daha zengin sporcuları ve kurumları tercih ediyor ve sosyal ayrımları güçlendiriyor. Açıklama, kışkırtıcı bir şekilde, eğer zenginlerin hakim olduğu bir spor ortamı arzuluyorsak, amatörlüğü yeniden vurgulamanın bu amaca ulaşabileceğini öne sürüyor. Bu bakış açısı bizi, ideal olarak yetenek ve azim için evrensel bir zemin görevi gören sporun nasıl ekonomik statüye göre haksız bir şekilde sınıflandırılabileceği üzerine düşünmeye davet ediyor. Finansal engellerin rolünün kabul edilmesi, parasal kapasiteden ziyade liyakate değer veren kapsayıcı bir spor kültürünün teşvik edilmesinde çok önemlidir. Sonuçta bu alıntı bizi amatörlük etrafındaki değerlerimizi yeniden gözden geçirmeye, erişimi demokratikleştiren ve sporu zenginlere ayrılmış bir ayrıcalık yerine evrensel bir insan hakkı olarak tanıyan bir sistem için baskı yapmaya teşvik ediyor.
