...ve bir kez daha Sherwood'u ve üzerine asla ağırlık yapmayan yapraklardan oluşan benekli çatıyı diledi. Eşarbını iyice etrafına sardı ve şöyle düşündü: Ben ormanda bir kulübede yaşamayı tercih ederim; İlk anılarıma benzeyen bir kulübe, zemini tertemiz süpürülmüş, kahverengi gözlü bir çocuk annesinin eteğinin arkasından beni izliyor, ben de onu benimkinin arkasından izliyordum.
(...and again she wished for Sherwood, and the dappled roof of leaves that never weighed upon her. She pulled her scarf closer around her and thought, I would rather live in a hut in the woods; a hut like the one of my first memories, with a clean-swept dirt floor, and a brown-eyed boy watching me from behind his mother's skirts as I watched him from behind mine.)
Karakter, doğal çevrenin ona neşe ve özgürlük getirdiği Sherwood'daki sakin ve kaygısız hayata duyduğu özlemi yansıtıyor. Ormandaki mütevazı bir kulübede geçirdiği çocukluk anılarını anımsatan, daha sade bir varoluşun özlemini çekiyor. Bu derin arzu onun geçmişe olan bağlılığını ve doğada hissettiği rahatlığı öne çıkarıyor.
Temiz süpürülmüş toprak zemin ve çocukluğunun masumiyeti, annesinin arkasından bakan kahverengi gözlü bir çocukla birlikte derin bir nostalji duygusunu ortaya çıkarıyor. Bu, onun şu andaki yaşamının, o sevgi dolu bağ ve huzur anlarıyla nasıl keskin bir tezat oluşturduğunu vurguluyor ve kalbinin hâlâ kırsal yaşamın sadeliğinde bulunan huzuru aradığını gösteriyor.
