Bu alıntı maneviyatın günlük varoluşla derin bütünleşmesinin altını çiziyor. Pek çok Budist için yol, tapınaklarda veya meditasyon minderlerinde geçirilen anlarla sınırlı değildir; bunun yerine, başkalarıyla olan etkileşimlerinden düşüncelerine ve niyetlerine kadar günlerinin her yönüne nüfuz ediyor. Böyle bir yaklaşım, farkındalığı, şefkati ve farkındalığı sürekli yoldaşlar olarak teşvik eder ve sıradan faaliyetleri ruhsal gelişim fırsatlarına dönüştürür. Bu şekilde yaşamak, ortamdan bağımsız olarak kişinin eylemlerini, sözlerini ve düşüncelerini Budist ilkelerle uyumlu hale getirme konusunda derin bir kararlılık gerektirir. Bu aynı zamanda dini ayrı, törensel bir uygulama olarak görmekten, onu sürekli olarak farkındalık ve erdemi bünyesinde barındıran kapsamlı bir yaşam tarzı olarak anlamaya doğru bir değişimi de yansıtıyor. Bu perspektif, uygulayıcıları geçici değil kalıcı bir farkındalık durumu geliştirmeye, günlük yaşamın kaosunun ortasında iç huzuru teşvik etmeye teşvik eder. Dahası, kutsal ve seküler arasındaki sınırları bulanıklaştırarak, etik davranışın ve ruhsal farkındalığın bölümlere ayrılmak yerine bütünleştirildiği daha uyumlu bir varoluşun temelini atıyor. Sonuçta bu yaklaşım, kişinin tüm yaşamının sürekli, içten bir şefkat, bilgelik ve farkındalık pratiğine, aydınlanmaya giden gerçek anlamda bütünsel bir yola dönüşmesini sağlayarak, kişinin her zaman manevi değerlerine göre özgün bir şekilde yaşamasını savunur.