Alıntı, insan algısının ve sanatsal ifadenin büyüleyici bir yönüne değiniyor. Kediler esrarengiz ve sakin doğaları nedeniyle uzun zamandır sanat ve edebiyatta tercih edilen konular arasında yer alıyor. Rahat tavırları çoğu zaman insanların insan duygularını ve niyetlerini onlara yansıtmasına yol açar; bu, antropomorfizm olarak bilinen psikolojik bir eğilimdir. Bu eğilim, gözlemlediğimiz hayvanlarda, özellikle de sakinlik ve bağımsızlık sergilediklerinde, genellikle hayranlık duyulan veya romantikleştirilen özelliklerde, ilişkilendirilebilir nitelikler bulma arzumuzdan kaynaklanmaktadır. Sanatsal temsillerde bu eğilim, kedilerin kişilikle dolu olmasıyla sonuçlanır; bu kişilik, doğası gereği sessiz, düşünceli ifadelerinde var olmayabilir, bunun yerine kendi yorumlarımızın bir yansımasıdır. Bu tür tasvirler sadece sanatsal yorum olarak hizmet etmiyor, aynı zamanda bu canlılarla olan duygusal bağımızı da derinleştiriyor. Kültürel bağlama bağlı olarak karmaşıklığı, gizemi, bağımsızlığı ve hatta manevi sembolizmi sembolize ediyorlar. Rahat kedi, üzerine insani özellikleri yansıttığımız boş bir tuval görevi görerek sanat eserinin anlatısını veya estetik değerini zenginleştiriyor. Bu fenomen, insanların tanıdık nitelikleri tanıdık olmayanlara veya sessiz olanlara atfederek etraflarındaki dünyayı nasıl çözdüğüne dair çok şey ortaya koyuyor. Sonuçta kendimizi kedilerde görebilme yeteneği empatiyi ve anlayışı teşvik ederek türler arasındaki uçurumu sanat ve algı yoluyla kapatıyor. Hayvanlara dair anlayışımızın ne kadarının duygusal yansıtmalarımız tarafından şekillendiğini, basit hayvan görüntülerini kişisel ve kültürel anlam yüklü karmaşık sembollere dönüştürdüğünü gösteriyor.