Sigmund Freud'un bu alıntısı iletişimin derin etkisini ve insan toplumunu şekillendirmede kelimelerin sahip olduğu gücü vurguluyor. Bu, medeniyetin özünün, çatışmaları şiddet yerine konuşma yoluyla çözme yeteneğimizde yattığını öne sürüyor. İnsanlar öfkelerini veya hoşnutsuzluklarını ilk kez kelimelerle ifade etmeyi seçtiklerinde, ilksel saldırganlıktan sosyal düzene doğru önemli bir adım attılar. Bu geçiş, işbirliğini ve bir arada yaşamayı mümkün kılan dil, empati ve muhakeme özelliklerinin gelişimini ifade eder. Kelimeler sadece bireysel ifadenin değil, toplulukların, yasaların ve ahlakın inşası için de araçlar haline gelir. Fiziksel şiddetten sözlü alışverişe geçiş, insanların dürtülerini yönetmeyi ve yıkım yerine anlayış aramayı öğrendiği evrimsel bir dönüm noktasını yansıtıyor. Silahlar yerine kelimeleri seçme eylemi, nezaket ve ilerlemenin temel bir yönünü temsil ediyor; iletişimin savaştan daha güçlü olduğunu kabul etmek. Dahası, toplumsal uyumun sürdürülmesinde diyaloğun ve çatışma çözümünün daha ılımlı biçimlerinin öneminin altını çiziyor. Aynı zamanda uygarlığın kırılganlığına da işaret ediyor; çünkü eğer toplumsal düzenin temeli dile dayanıyorsa, o zaman dilin kendisi de dikkatle geliştirilmeli ve değer verilmelidir. Freud'un bu sözü özünde medeniyetin ilerlemesinin kontrollü, anlamlı iletişim kapasitemizle yakından bağlantılı olduğu ve potansiyel olarak yıkıcı dürtüleri yapıcı sosyal bağlara ve yeniliklere dönüştürdüğü fikrini somutlaştırıyor.