Sandviçlerle çalışıyor mu? diye sordu. Hareket etmedim. Teslim etti. George bir tür nötr merakla izliyordu ve ne yapmam gerektiğinden emin değildim, bu yüzden sadece çözdüm ve bir ısırık aldım. Beyaz ekmek üzerinde, ortada ince bir marul parçası olan ev yapımı jambon ve peynir ve-mitüde sandviçiydi. Fena değil, gıda kısmında. İyi jambon, fonksiyonel bir fabrikadan düz hardal. Sıradan ekmek. Yorgun marul seçicileri. Ama bir bütün olarak sandviçte, neredeyse bir çeşit bağırdım. Sandviçin kendisinin bana bağırdığı gibi, beni sevme, beni sev, gerçekten yüksek sesle.
(Does it work with sandwiches? he asked.I didn't move. He handed it over. George was watching with a kind of neutral curiosity, and I wasn't sure what I was supposed to do, so I just unwrapped it and took a bite. It was a homemade ham-and-cheese-and-mustard sandwich, on white bread, with a thin piece of lettuce in the middle. Not bad, in the food part. Good ham, flat mustard from a functional factory. Ordinary bread. Tired lettuce-pickers. But in the sandwich as a whole, I tasted a kind of yelling, almost. Like the sandwich itself was yelling at me, yelling love me, love me, really loud.)
Aimee Bender'ın "Limon Kek'in Özel Üzüntüsü" nden bir sahnede, bir karakter sandviçli bir şeyin etkinliği hakkında sorulur. Hareket etmez, ancak George'un kayıtsız gözlemiyle ilgilenen, ona teslim edildiğinde sandviç alır. Sandviç, beyaz ekmek üzerinde jambon, peynir, hardal ve maruldan oluşur ve malzemeler sıradan görünse de, karakterin deneyimi başka bir şey değildir.
Sandviçin tatması, onu sevgi ve dikkat için umutsuz bir ihtiyaç duyduğunu düşündüğü için derin bir duygusal tepki ortaya çıkarır. Sandviçin sıradan bileşenlerine rağmen, neredeyse yoğun bir özlem taşıyormuş gibi derin bir şekilde yankılanıyor ve deneyimi sadece lezzetinin ötesinde unutulmaz hale getiriyor. Sandviç, yiyecek ve duygular arasındaki bağlantıyı vurgulayan duygular için bir gemi haline gelir.
