Geçmişe dönüşler nadiren dil içerir. Benimki kesinlikle olmadı. Bunlar görsel, motor ve duyusaldı ve amansız, dehşet verici bir şimdiki zamanda gerçekleştiler.
(Flashbacks rarely involve language. Mine certainly didn't. They were visual, motor, and sensory, and they took place in a relentless, horrifying present.)
Bu alıntı travmatik anıların doğasına dair derin bir fikir veriyor. Geçmişe dönüşlerin nasıl sözlü anlatımın ötesine geçtiğini, bunun yerine bireyleri konuşulan kelimelerden daha anlık ve bunaltıcı hissedebilecek içgüdüsel, duyusal deneyimlere sürüklediğini vurguluyor. 'Amansız, dehşet verici bir şimdiki zamanda' meydana gelen geri dönüşlerin tasviri, travmanın yoğunluğunu ve kalıcılığını vurguluyor ve çoğu zaman geçmişin şimdiki anı takip ediyormuş gibi görünmesini sağlıyor. Travmanın bu sözel olmayan yönünün tanınması, etkilenenleri anlamak ve desteklemek için hayati öneme sahiptir; yalnızca sözel işlemden ziyade duyusal ve duygusal yeniden deneyimlemeyi ele alan terapötik yaklaşımlara olan ihtiyacın vurgulanması gerekir. Aynı zamanda zihnin acı veren anılara tutunma şeklinin zaman ve gerçeklik algısını nasıl bozabileceğini de yansıtıyor.
